นางมิได้พาเจินจูหรือหมาหน่าวมาด้วยแม้แต่คนเดียว เหตุเพราะที่นี่คือตำหนักชิงกงของฮ่องเต้ ดังนั้นจึงไม่มีใครกล้าออกมาเดินเล่นในยามนี้
วังหลวงหรูหราสง่างามกว่าจวนอวี้มาก กระเบื้องเคลือบเอาไว้ด้วยทอง กำแพงสีแดงงดงาม
หลินเมิ้งหยาและป๋ายซูหลบอยู่ที่มุมหนึ่ง สายตาหยุดลงที่เหล่าทหารองครักษ์ซึ่งยืนอยู่ไกลๆ
“ข้าตรวจสอบมาแล้วเจ้าค่ะ องครักษ์เปลี่ยนเวรยามทั้งหมดสี่ครั้ง ตลอดสิบสองชั่วโมงทั้งกลางวันและกลางคืน นอกจากหมอหลวงแล้วก็ไม่มีใครเข้าไปข้างใน ส่วนพวกสนมล้วนมาถวายพระพร แต่ถึงกระนั้นก็ได้อยู่แต่เพียงด้านหน้าตำหนักและมอบสิ่งของให้กับขันทีนำเข้าไป”
ป๋ายซูกระซิบข้างหู หลินเมิ้งหยาผงกศีรษะลง
องครักษ์คุ้มกันอย่างแน่นหนา ดูเหมือนนางจะไม่มีโอกาสแอบเข้าไปในนั้นได้
“มีช่องว่างระหว่างช่วงที่องครักษ์เปลี่ยนเวรยามหรือไม่?”
สีหน้าป๋ายซูเคร่งขรึม นางส่ายหน้า องครักษ์ในวังหลวงเข้มงวดและมีความสามารถกว่าจวนอวี้มาก แม้วิทยายุทธของนางจะไม่ด้อยไปกว่าใคร แต่ถึงกระนั้นก็ยังมิอาจย่างกรายเข้าใกล้ได้
“เช่นนั้นก็ช่างมันเถิด ตอนนี้พวกเราถูกขังอยู่ในวังหลวง ไม่ช้าก็เร็วจะต้องสบโอกาสเข้าไปอย่างแน่นอน ช่วงนี้เจ้าเลิกตรวจสอบเรื่องนี้ไปก่อน จะได้ไม่ผิดสังเกต”
เรื่องภายในวังหลวงซับซ้อนกว่าที่นางคิดเอาไว้มาก ตอนนี้นางหาวิธีจัดการกับต้นโต่วเทียนได้แล้ว ขอแค่นางปรุงยาออกมา จากนั้นนำไปราดลงบนยาสมุนไพรใกล้ๆ กับต้นโต่วเทียน ฤทธิ
