“เอาล่ะ เวลาไม่คอยท่าแล้ว เจ้ารีบกลับไปพักผ่อนเถิด ดูเหมือนเจ้าจะมาคนเดียวใช่หรือไม่ เจ้าไม่มีแม่นมคอยรับใช้หรือ?”
นางแปลกใจตั้งแต่เมื่อครู่แล้ว แม้เสื้อผ้าของเด็กคนนี้จะสวมใส่อย่างรัดกุม แต่ทั้งที่นางกับเขาคุยกันอยู่พักหนึ่งแล้ว ทว่านางกลับยังไม่เห็นนางในคนไหนออกมาตามหาเขาเลยสักคน
อิงฮวามองซ้ายมองขวา ดวงตาก็เปี่ยมไปด้วยความสงสัยเช่นกัน
หลินเมิ้งหยาเริ่มวิตก แม้วังหลวงจะมีองครักษ์มากมายคอยคุ้มกัน แต่เด็กหายไปทั้งคน พวกเขาจะต้องร้อนใจอย่างแน่นอน
ยื่นมือไปทางอิงฮวา ก่อนจะแย้มยิ้มอ่อนโยน
“มาเถิด ข้าจะส่งเจ้ากลับตำหนัก”
อิงฮวาลังเลเล็กน้อย แต่ถึงกระนั้นก็ยื่นมือนุ่มนิ่มของตนเองไปจับมือของหลินเมิ้งหยา
ทั้งผู้ใหญ่และเด็กมีป๋ายซูคอยคุ้มกันขณะเดินเข้าไปในฝ่ายในของวังหลวง
แม้จะไม่รู้ว่าอิงฮวาพักอยู่ที่ใด แต่สนมส่วนใหญ่ล้วนอยู่ตำหนักฝ่ายใน ส่วนเรือนที่นางอยู่นั้นอยู่ชั้นนอก
ทว่าแม้จะเดินมาจนถึงประตูสามแล้ว แต่ก็ยังไม่พบใครสักคน
คบไฟถูกจุดขึ้นแล้ว แม้ตอนนี้จะมีแสงสลัวสีเหลืองส่องสว่าง แต่ถึงกระนั้นนางก็ยังรู้สึกกลัวเล็กน้อย
ความสงสัยของหลินเมิ้งหยายิ่งเพิ่มมากขึ้น ผิดปกติ ปกติด้านหน้าประตูตำหนักจะต้องมีขันทีและเหล่านางในคอยเฝ้าอยู่
แต่นี่ฟ้าเพิ่งจะมืด ทว่ากลับไม่มีใครเลยสักคน
สัญชาตญาณที่มีมาแต่กำเนิดทำให้นางจับมือของอิงฮวาแน่นขึ้น เหตุใดเด็กน้อยที่เป็นถึงองค์ชายจึงบังเอิญเดินจากตำหนักมาตั้งไ
