รนัก แต่ถึงกระนั้นก็แยกออกว่าใครควรได้รับรางวัลหรือได้รับโทษ หากพวกเจ้าทำหน้าที่ของตนเองให้ดี ไร้ข้อบกพร่อง เช่นนั้นพวกเจ้าก็จะไม่ถูกข้าลงโทษ สำหรับข้าแล้ว ไม่จำเป็นต้องมีพิธีรีตรองอันใดมาก ขอเพียงแค่พวกเจ้าเชื่อฟังคำสั่งข้าก็พอ เข้าใจหรือไม่?”
สีหน้าของหลินเมิ้งหยาเรียบเฉย น้ำเสียงสงบนิ่ง
เจินจูและหมาหน่าวสบตากัน ก่อนจะลุกขึ้นถวายคำนับ
“เพคะ พวกหนู่ปี้น้อมรับคำสั่งสอนของพระชายา”
หลินเมิ้งหยาผงกศีรษะลง แม้พวกนางจะแสดงท่าทางสงบเสงี่ยม แต่หลินเมิ้งหยารู้ดีว่ามันหาได้มีความจริงใจ
เหล่านางในในวังหลวงล้วนมิใช่คนจิตใจดี เมื่อก่อนน้าจิ่นเยว่เคยเล่าให้ฟังว่าพวกนางในหรือขันทีล้วนเป็นคนหน้าซื่อใจคดที่พร้อมจะหักหลังนายตัวเองได้ตลอดเวลา
แม้นางจะไม่สามารถตบตีพวกนางจนตายได้ แต่ถึงกระนั้นก็มีวิธีสั่งสอนพวกนางหลายรูปแบบ
เมื่อวานเป็นเพียงวิธีหนึ่งเท่านั้น
แม้นางจะมิอาจไว้ใจเจินจูและหมาหน่าวได้ แต่ถึงกระนั้นพวกนางก็เป็นนางในของวังหลวง ดังนั้นการดูแลเสื้อผ้าหน้าผมจึงทำได้อย่างถนัดถนี่กว่าป๋ายซูมาก
เหตุเพราะเป็นวันปีใหม่ หลินเมิ้งหยาที่เพิ่งจะแต่งงานออกเรือนได้ไม่นานจึงสวมใส่ชุดหรูหรางดงาม
แต่เพราะฮ่องเต้ยังประชวร ซ้ำคืนวันสิ้นปียังเกิดเรื่องเลวร้ายเช่นนั้นขึ้น หลินเมิ้งหยาจึงเลือกสวมใส่ชุดสีหม่นปักลายสีทอง ปกเสื้อสีแดงมันเงา เท้าทั้งสองข้างสวมรองเท้าผ้าประดับไข่มุกและหยก
ศีรษะประดับเพียงปิ่นปักผมทองซ
