ชิวอวี้ค่อนข้างอารมณ์ดี เขาพยักหน้าตอบป๋ายซูโดยไม่สนใจท่าทางเย็นชาของนาง
เขาถือห่อผ้ายื่นให้กับหลินเมิ้งหยา
“ข้าคิดว่าเจ้าที่เพิ่งเข้ามาอยู่ในวังจะต้องรู้สึกกินไม่ได้นอนไม่หลับอย่างแน่นอน ฉะนั้นข้าจึงไปห้องเครื่องเพื่อนำของกินอร่อยๆ มาให้เจ้า แม้จะไม่ใช่ของมีราคามากนัก แต่ถึงกระนั้นก็ใช้ลับฟันได้อย่างดีเชียวล่ะ”
บางทีอาจเพราะใบหน้าอ่อนเยาว์หล่อเหลาของชิวอวี้ ยิ่งไปกว่านั้นเขายังยิ้มแย้มอยู่เสมอ หลินเมิ้งหยาจึงรู้สึกเข้ากับเขาได้ง่าย
กลิ่นหอมยั่วยวนชวนน้ำลายสอของอาหารสารพัดอย่างถูกวางเรียงรายบนโต๊ะ
หลินเมิ้งหยามองดูห่อผ้า ก่อนจะหยิบโหยวเปาออกมาสองลูก แหวกห่อผ้าออกดู ก่อนจะพบว่ามันคือเป็ดย่าง
“นี่คืออาหารเลิศรสที่พ่อครัวหลวงของห้องเครื่องลงมือทำด้วยตนเอง ข้าขอร้องเขานานถึงสามวันกว่าเขาจะทำให้ เจ้าโชคดีมาก ลาภปากมาถึงแล้วล่ะ”
นอกจากเป็ดย่างแล้ว ยังมีตีนเป็ดตุ๋น ปีกเป็ดตุ๋นและอาหารอีกมากมาย เมื่อนำออกมาวาง ปรากฏว่าอาหารมีมากกว่าครึ่งโต๊ะ
“เจ้าเตรียมมันมาจัดงานปาร์ตี้ให้ข้าอย่างนั้นหรือ?”
หลินเมิ้งหยาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะขบขัน ชิงอวี้งุนงง เห็นได้ชัดว่าเขาไม่เข้าใจความหมายของคำว่าปาร์ตี้ แต่ถึงกระนั้นเขาก็เป็นคนฉลาด เขาพอจะเดาได้ว่าหลินเมิ้งหยาหมายถึงอะไร
เขาหัวเราะ ก่อนจะดึงขวดเหล้าเล็กๆ และจอกเหล้าลวดลายงดงามออกจากวงแขน ท่าทางชำนิชำนาญเสมือนเขาทำเป็นกิจวัตร
“หากว่ากันตามธรรมเนียมประเพณ
