ี วันนี้คือวันแรกของปี พวกเราที่ไม่อาจออกไปทำอะไรตามใจปรารถนาได้มาเฉลิมฉลองกันสักเล็กน้อยเถิด”
ชิวอวี้เอ่ยราวกับกำลังเยาะหยันตัวเอง หลินเมิ้งหยานิ่งเงียบ
ใช่แล้ว เมื่อก่อนนางเองก็ยุ่งมาก เมื่อถึงช่วงปีใหม่ นางจะมีเวลาหยุดพักหลายวัน
ไม่คิดอะไรมาก ดึงมือป๋ายซูมานั่งที่โต๊ะด้วยกัน เอื้อมมือไปหยิบปีกไก่กลิ่นหอมยั่วน้ำลายแล้วกัดเข้าปาก
“ก่อนข้าจะเข้าวังมา ข้าได้เห็นโคมไฟสีแดงตามท้องถนน ได้ยินมาว่าวันนี้จะมีการแสดงเต้นระบำและเชิดมังกร”
หลินเมิ้งหยาเอ่ยออกมาด้วยความเสียดาย ตอนแรกนางคุยกับพวกสาวใช้แล้วว่าวันนี้จะพาพวกนางออกไปเที่ยวเล่น
แต่นางคงทำได้เพียงอยู่เงียบๆ ในวังหลวง
บรรยากาศอึมครึม ความเงียบครอบคลุมทั่วทั้งห้อง
“อยู่ในครอบครัวร่ำรวยมีชื่อเสียงแล้วอย่างไร? สู้เกิดในครอบครัวคนธรรมดายังจะดีเสียกว่า”
คำพูดของชิวอวี้เจือไว้ซึ่งความรู้สึกอิจฉาชีวิตของคนธรรมดา
หลินเมิ้งหยาชำเลืองมอง แม้เขาจะเป็นหมอหลวงที่มีฐานะสูงคนหนึ่ง แต่ถึงกระนั้นสิ่งของที่ใช้ก็ล้วนมิใช่ของราคาแพง สกุลชิวหาใช่สกุลมีชื่อเสียงในเมืองหลวง คาดว่าเขาจะต้องเป็นคุณชายที่มาจากเมืองอื่นอย่างแน่นอน
“แต่ถึงกระนั้นครอบครัวของคนธรรมดาก็อาจจะมิได้มีความสุขเสมอไป ความอิจฉาของครอบครัวสกุลใหญ่ที่ไม่ต้องกังวลเรื่องเสื้อผ้าหรือปากท้องอาจเป็นเพียงคำกล่าวอ้างยามพวกเขาเบื่อหน่ายแต่เพียงเท่านั้น คนจนกว่าจะได้เก็บเกี่ยวอาหารก็ต้องรอจนผ่านฤดู
