ใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วง ยิ่งถ้าอยู่ในช่วงสงครามก็จะยิ่งขาดแคลนอาหารและเครื่องนุ่งห่ม พวกเขาขายได้กระทั่งลูกเพื่อแลกกับอาหาร ชีวิตที่ไร้อนาคตเช่นนี้จะมีความสุขได้อย่างไร?”
ปากที่กำลังกินตีนเป็ดของชิวอวี้หยุดชะงัก
สายตาเปี่ยมไปด้วยความชื่นชมจ้องมองหญิงสาวผู้มีใบหน้างดงามตรงหน้า
ตอนแรกเขาคิดว่าหญิงสาวผู้เกิดมาในครอบครัวของคนชนชั้นสูงและได้แต่งงานกับสามีที่มีฐานะสูงส่งคนนี้จะแตกต่างจากหญิงสาวทั่วไปเพียงเล็กน้อย
แต่หลังจากวันที่นางช่วยคนในค่ายทหาร จนกระทั่งวาดภาพที่ร้านเป่ยโหลว เขาจึงรับรู้ได้ว่าหญิงสาวตรงหน้าเปรียบเสมือนหยกหายาก
นางคือหยกล้ำค่าหายากของโลกใบนี้ หลินเมิ้งหยาไม่มีท่าทางเย่อหยิ่งถือตัว แต่กลับอ่อนหวานงดงามเสมือนสายน้ำไร้ซึ่งมลทิน แต่คำพูดของนางในวันนี้ไม่เหมือนคำพูดที่ออกมาจากปากคุณหนูซึ่งถูกเลี้ยงดูอย่างดีอยู่แต่ในจวนเลยแม้แต่น้อย
“สมัยยังอาศัยที่บ้าน ท่านพ่อของข้ามักเอ่ยชื่นชมท่านแม่ทัพหลินให้ฟังอยู่เสมอ เขาเล่าว่าท่านแม่ทัพเปรียบเสมือนวีรบุรุษที่พบเห็นได้ยาก ตอนนั้นข้าไม่คิดเห็นเช่นเดียวกับท่านพ่อ ข้ารู้สึกว่าเขาเป็นเพียงคนที่ทำอะไรบุ่มบ่ามไม่คิดชีวิตแต่เพียงเท่านั้น แต่พอมาวันนี้ข้าเพิ่งรู้ว่าคนที่สามารถสอนลูกสาวให้เติบโตขึ้นมาอย่างดีและมีจิตใจโอบอ้อมอารีเช่นนี้ได้ คนคนนั้นจะต้องเป็นคนฉลาดเฉลียวและกล้าหาญมากอย่างแน่นอน ชิวอวี้คนนี้มิต่างอันใดจากคนโง่เขลา ขออภัยที่เสียม
