ารยาท”
พูดจบก็ยกมือทั้งสองขึ้นคำนับหลินเมิ้งหยา
หลินเมิ้งหยาคิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะเป็นคนพูดจาตรงไปตรงมาเปิดเผยเช่นนี้ ดังนั้นความรู้สึกดีที่มีต่อเขาจึงเพิ่มมากขึ้น
แต่ถึงกระนั้นก็ยังรู้สึกประหลาดใจ
ใครกันนะที่อบรมสั่งสอนชายคนนี้มา
“คงจะโทษเจ้าไม่ได้ ข้ายังมีพี่ชายอีกคน หากพวกเจ้าได้พบกัน รับรองว่าจะต้องคุยกันถูกคออย่างแน่นอน”
ดวงตาของชิวอวี้เปล่งประกาย เขารีบร้อนตอบกลับ
“แน่นอน ตอนอยู่ที่ค่ายข้าได้เห็นเจ้ากับแม่ทัพหลินสนิทสนมกันมาก แต่ตอนนั้นข้ามีงานล้นมือ จึงไม่มีโอกาสเข้าพบปะ แต่ถ้าหากมีโอกาสอีกครั้ง ข้าจะต้องเชิญท่านแม่ทัพดื่มเหล้าสักจอกอย่างแน่นอน”
ชิวอวี้เอ่ยอย่างมีความสุข น่าเสียดายที่จอกเหล้าตรงหน้าเป็นเพียงจอกเล็กๆ
มิเช่นนั้นคาดว่าเขาคงจะต้องเมามายอย่างแน่นอน
“จริงสิ ข้าเพิ่งมาอยู่ที่นี่และได้ไปสำนักหมอหลวงเป็นครั้งแรก ดังนั้นจึงยังมีเรื่องที่ไม่เข้าใจ หากเจ้าสะดวก เช่นนั้นรบกวนชี้แนะข้าหน่อยได้หรือไม่?”
ชิวอวี้เงียบไป ก่อนจะวางจอกเหล้าในมือลง
ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด อยู่ๆ สายตาของเขาพลันแปรเปลี่ยนเป็นดูแคลน
“ที่นั่นใช่สำนักหมอหลวงที่ไหนกัน คนเป็นหมอควรมีหัวใจที่ซื่อสัตย์ แต่พวกเขาเป็นเพียงกลุ่มปีศาจร้ายก็เท่านั้น แม้วันนี้ข้าจะไม่ได้อยู่ที่นั่น แต่ก็พอจะนึกภาพน่ารังเกียจของพวกเขาได้ชัดเจน พวกคนที่เจ้าได้เห็นเป็นเพียงคนที่มาเข้าเวรยามในวันนี้แต่เพียงเท่านั้น หากเจ้าได้พบกับหมอหล
