“ใต้เท้าซูเอ่ยชมเกินไปแล้ว ข้าเพียงแค่แสดงความสามารถให้ชมเท่านั้น ไม่ทราบว่าตอนนี้ข้ามีคุณสมบัติมากพอที่จะอ่านชีพจรของฮ่องเต้แล้วหรือไม่?”
หลินเมิ้งหยาร้องขออีกครั้ง ทว่าซูถงกลับไม่รับปากนางเหมือนอย่างที่คิด
เขายังคงแสดงสีหน้าลำบากใจ กุมมือเข้าหากัน ส่งสายตาอึดอัดให้หญิงสาวตรงหน้า
“อ่าน…แน่นอนว่าสามารถอ่านได้พ่ะย่ะค่ะ แต่วันนี้เย็นมากแล้ว หากพระชายายังไม่กลับวัง เกรงว่าเวลาจะคลาดเคลื่อนเอาได้”
หลินเมิ้งหยาแหงนหน้ามอง ตอนนี้ท้องฟ้ากลายเป็นสีขุ่นดั่งไข่มุกแล้ว ดูเหมือนนางจะลืมเรื่องเวลาไปเสียสนิท
ยิ่งไปกว่านั้นนางรู้ดีว่าซูถงกำลังปฏิเสธทางอ้อม
ชีพจรของฮ่องเต้เป็นสิ่งล้ำค่าที่มิอาจเปิดเผย บางทีอาจถือว่าเป็นความลับของแคว้นเลยก็ว่าได้ ฉะนั้นนี่จึงเป็นเรื่องปกติที่เขาจะไม่ยินยอมให้นางได้เห็น
แต่ถึงกระนั้น…นางก็มีวิธี
สักวันหนึ่งนางจะต้องได้อ่านชีพจรของฮ่องเต้อย่างแน่นอน
“จะว่าไปก็ใช่ พวกเราควรกลับกันได้แล้วล่ะป๋ายซู มิทราบว่าพวกท่านชื่นชมเข็มของข้าเสร็จแล้วหรือไม่?”
หลินเมิ้งหยาเรียกคนของตัวเองเพื่อที่จะเดินทางกลับ ขณะเดียวกัน หมอหลวงคนหนึ่งกำลังมองเข็มของหลินเมิ้งหยาด้วยความชื่นชม
“พระชายา ข้าน้อยเองก็เป็นหมอฝังเข็มเช่นเดียวกัน มิทราบว่าข้าน้อยขอยืมเข็มเล่มนี้ได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”
คำพูดนี้เสียมารยาทยิ่งนัก นางขออนุญาตอ่านรายงานชีพจรของฮ่องเต้ แต่พวกเขาปฏิเสธ ทว่าตอนนี้พวกเขากลับคิดจะยืม
