เข็มของนาง?
หลินเมิ้งหยาส่ายหน้า ป๋ายซูเดินเข้าไปหยิบเข็มกลับมา หลังจากเช็ดจนสะอาดแล้ว นางจึงใส่กลับลงไปในกล่องเข็ม
“เหตุใดพระชายาจึงหวงแหนเคล็ดลับวิชาเช่นนี้เล่า? วิชาการแพทย์ควรจะได้รับการศึกษาเพื่อพัฒนาต่อยอดมิใช่หรือ? หรือพระชายาคิดจะเก็บวิชาลับเหล่านี้ไว้กับตัวเองชั่วชีวิต?”
ครู่ต่อมา หมอหลวงไว้หนวดไว้เคราเอ่ยวาจาส่อเสียดพร้อมทั้งถลึงตาใส่หลินเมิ้งหยา
ทว่านางกลับทำเพียงเหยียดยิ้มเย็นชา กวาดสายตามองคนเหล่านั้น ดูเหมือนคนที่คิดเห็นเช่นเดียวกับหมอหลวงเครายาวคนนี้จะมีไม่น้อย
“ได้ ในเมื่อท่านพูดเช่นนี้ เช่นนั้นท่านได้โปรดนำสูตรยาที่ท่านเก็บไว้ใต้กล่องออกมาแบ่งปันทุกคนเถิด”
สำนักหมอหลวงหาใช่สถานที่ดีเด่อันใดไม่ หมอหลวงพวกนี้หยาบคายยิ่งนัก เคล็ดลับวิชาควบคุมเข็มนี้มิต่างอันใดจากสูตรยา มันคือการถ่ายทอดวิชาจากรุ่นสู่รุ่น
คำพูดนี้ทำให้สีหน้าของคนเหล่านั้นไม่น่ามอง
พวกเขาเพิ่งรู้สึกตัวว่าหญิงสาวตรงหน้าหาใช่คนที่จะถูกรังแกได้ง่ายๆ
ดังนั้นพวกเขาส่วนใหญ่จึงเริ่มถอนตัว
“เจ้า…ชายาอวี้ ท่านเอ่ยวาจารุนแรงเกินไปแล้ว วิชาการควบคุมเข็มหาใช่วิชาที่ได้รับการยอมรับ ทว่าวิชาแพทย์ล้วนได้รับการยอมรับและส่งต่อคัมภีร์เคล็ดวิชาให้ผู้สืบทอดจากรุ่นสู่รุ่น ดังนั้นวิชาควมคุมเข็มกับสูตรยานั้นหาใช่สิ่งที่นำมาเปรียบเทียบกันได้”
หมอหลวงเครายาวกล่าวอ้าง ซ้ำยังเป็นข้ออ้างที่ทุกคนเห็นว่าสมเหตุสมผล
หลินเมิ้งหยากระตุกย
