ิ้มเย็นยะเยือก ไม่คิดจะใช้เหตุผลคุยกับพวกเขา
“บังเอิญยิ่งนัก คัมภีร์เคล็ดวิชาถูกท่านอาจารย์ของข้าโยนทิ้งไปแล้วหลังจากได้รับมาเพียงสองวัน หากท่านอยากศึกษา เช่นนั้นก็ไปหาความรู้ด้วยตัวเองเถิด หากท่านหาเจอ ก็ถือว่าเป็นของท่านดีหรือไม่?”
จ้องเขม็ง หลินเมิ้งหยามีวาทศิลป์ล้ำเลิศกว่าคนเหล่านี้มาก
ชายกลุ่มนี้จึงพ่ายแพ้ให้แก่หญิงสาวตรงหน้าอย่างราบคาบ
ในเมื่อนางพูดถึงขนาดนี้แล้ว หากเขายังโต้เถียงกลับไป เช่นนั้นหลินเมิ้งหยาคงระเบิดอารมณ์ออกมาอย่างแน่นอน
ซูถงหัวเราะแห้งๆ ก่อนจะเข้าไปห้ามคนทั้งคู่
“เจียงข่าย เจ้าพูดไร้สาระไรกันนี่! เหตุใดจึงยังไม่รีบขอโทษพระชายาอีก! ทั้งที่อายุมากขนาดนี้แล้ว แต่เหตุใดจึงยังไม่รู้จักกฎระเบียบ”
หมอเครายาวสกุลเจียงอย่างนั้นหรือ? หลินเมิ้งหยาครุ่นคิด
ได้ยินมาว่าวิชาการแพทย์ของเจียงเฉิงได้รับการถ่ายทอดมาจากหมอหลวงคนหนึ่ง คงไม่บังเอิญเป็นคนคนนี้หรอกกระมัง
“ขอรับ ใต้เท้า”
แม้เจียงข่ายจะยังรู้สึกไม่ชอบใจ แต่ถึงกระนั้นเขาก็ทำได้เพียงกลืนคำพูดลงคอ
จ้องมองหลินเมิ้งหยาซึ่งกำลังถือเข็มจากไป
“น้อมส่งชายาอวี้”
ซูถงยืนโค้งคำนับอยู่ด้านหน้าประตู หลินเมิ้งหยาผงกศีรษะลง ก่อนจะพาสาวใช้ของตนเองกลับวัง
ล้วนว่ากันว่าร้อยคนล้านความคิด ฉะนั้นแม้ที่แห่งนี้จะเป็นเพียงสำนักหมอหลวงเล็กๆ แต่หลินเมิ้งหยากลับสังเกตเห็นอะไรหลายอย่าง
หลังจากผ่านเรื่องเมื่อครู่มา เจินจูและหมาหน่าวไม่กล้าแสดงความ
