หยิ่งยโสอีก พวกนางทำเพียงชำเลืองมองและเดินตามหลังเงียบๆ เท่านั้น
เดินกลับมาถึงเรือนเล็ก แม้จะมีบรรยากาศอึมครึมแต่ก็ไร้ซึ่งคนจับตามอง
ถึงกระนั้นนางก็มั่นใจว่าเรื่องที่เกิดขึ้นในสำนักหมอหลวงวันนี้จะต้องถึงหูฮองเฮาโดยไม่ขาดตกบกพร่องไปแม้แต่คำเดียว
“พวกเจ้าอยู่รับใช้ด้านนอกเถิด เจ้านายของข้าไม่ชอบให้ใครเข้ามายุ่มย่ามภายใน หากพวกเจ้าฉลาดและรู้หน้าที่ เจ้านายของข้าไม่มีวันเอาชีวิตของพวกเจ้าอย่างแน่นอน”
ป๋ายซูเอ่ยเตือนหญิงสาวทั้งสองเสียงเบา พวกนางรีบหดศีรษะลงราวกับสัตว์ที่กำลังจะถูกตี
“ช่างเถิด พวกเจ้ากลับไปพักผ่อนที่ห้องเถอะ หากมีเรื่องอันใด ข้าจะสั่งให้ป๋ายซูไปตามพวกเจ้าเอง”
ด้านนอกอากาศหนาว พวกนางทั้งสองเพิ่งผ่านประสบการณ์หวาดผวามา หากถูกความเย็นเล่นงาน เกรงว่าจะล้มป่วยเอาได้
นางมิได้ใจไม้ไส้ระกำขนาดคร่าชีวิตคนเล่นเหมือนผักเหมือนปลา
มองตามหลังหญิงสาวทั้งสองที่กำลังเดินกลับไปยังห้องพักของตนเอง หลินเมิ้งหยาและป๋ายซูกลับเข้าไปในห้องหลัก
ถ่านในเตาฟืนยังคงส่งความอบอุ่น ใส่ถ่านเข้าไปอีกสองสามอัน ไม่นานบรรยากาศภายในห้องก็ยิ่งอบอุ่นมากขึ้น
“นายหญิง ท่านใจดีเกินไป พวกนางทั้งสองเป็นคนที่ฮองเฮาส่งมาจับตามองพวกเรา วันนี้ท่านทำเพียงข่มขู่พวกนางก็เท่านั้น พวกนางโชคดีเกินไปแล้ว”
ป๋ายซูบ่นพึมพำ หลินเมิ้งหยาหันไปมองหญิงสาวที่มักจะแสดงสีหน้าเย็นชาด้วยสายตาประหลาดใจ
“โอ้ เจ้าเด็กคนนี้ ข้าว่าเจ้าต้องซึมซั
