ี่จริงสาเหตุที่ท่านอ๋องอยากให้ข้าเข้ามาในวังก็เพราะไม่สบายพระทัยเรื่องพระอาการประชวรของฮ่องเต้แต่เพียงเท่านั้น แต่เมื่อได้มาอยู่ต่อหน้าหมอเทวดาเช่นพวกท่าน เช่นนั้นข้าจะอาจเอื้อมยกตนเสมอพวกท่านได้เช่นไร”
หลินเมิ้งหยาเอ่ยอย่างอ่อนน้อมถ่อมตน คนเหล่านี้ล้วนเป็นหมอหลวงของต้าจิ้น
เพราะเหตุนี้หลงเทียนอวี้และท่านพ่อมักจะกำชับกับนางเสมอว่าให้ระวังตัว ที่แท้นางก็ประเมินพวกเขาต่ำเกินไป
“พระชายาอย่าถ่อมตนไปเลย มา มา มา มาถวายพระพรพระชายา ต่อจากนี้ไปพวกเราจะต้องร่วมกันปรึกษาเรื่องยาที่ถวายการรักษาพระอาการของฮ่องเต้ร่วมกัน”
ซูถงเป็นคนใจกว้าง เพราะเหตุนี้เขาจึงสามารถรั้งตำแหน่งนี้อยู่ในวังหลวงได้อย่างนั้นสินะ
ทว่าลูกน้องของเขามิได้มีทัศนคติดีงามเหมือนกับเขา
พวกเขาชำเลืองมองหลินเมิ้งหยาพร้อมทั้งถวายคำนับอย่างไม่เต็มใจ ดูเหมือนพวกเขาจะจำใจทำเช่นนี้เพราะฐานะของนางแต่เพียงเท่านั้น
หลินเมิ้งหยาครุ่นคิด แต่ก็เข้าใจความคิดของพวกเขาได้
ช่างเถิด หากเป็นไปตามที่นางคาด คนเหล่านี้ไม่มีทางยอมก้มหัวให้นางอย่างแน่นอน
“พระชายาได้โปรดลงโทษด้วย แม้พวกกระหม่อมจะเป็นหมอหลวง แต่ถึงกระนั้นก็มิได้เคร่งครัดกับกฎระเบียบธรรมเนียมปฏิบัติของวังหลวงนัก คนพวกนี้ล้วนเคยชินกับการทำตัวปล่อยปละละเลยแล้ว พระชายาได้โปรดอย่าถือสาเลยพ่ะย่ะค่ะ”
ปล่อยปละละเลยน่าจะเป็นเพียงข้ออ้าง อันที่จริงแล้วพวกเขาไม่ยอมรับในความสามารถของนาง
ก็จริง น
