“ข้าไม่ไป มันอันตรายเกินไปที่จะปล่อยให้นายหญิงอยู่ที่นี่เพียงคนเดียว แม้ป๋ายซูจะมีวิทยายุทธ แต่ถ้าหากไม่มีใครดูแลนายหญิงแล้วท่านเกิดป่วยขึ้นมาจะทำเช่นไร?”
คำพูดไม่เหมือนป๋ายจีที่เคยว่านอนสอนง่ายอย่างที่ผ่านมา
สาวใช้อีกสองคนรีบพยักหน้าเห็นด้วย เห็นได้ชัดว่าเรื่องที่เกิดขึ้นในคืนนี้ทำให้พวกนางตื่นตระหนกจริงๆ
เหล่านั้นคือมีดและดาบจริงๆ แต่พวกนางกลับต้องมาเห็นภาพคนเข่นฆ่ากัน หญิงสาวคนหนึ่งที่มีอายุรุ่นราวคราวเดียวกับหลินเมิ้งหยาถูกสังหารต่อหน้าต่อตาพวกนาง พื้นตำหนักอาบย้อมไปด้วยโลหิตสีแดงฉาน
เห็นได้ชัดว่าหญิงสาวคนนั้นยังเบิกตาโพลง
ฉะนั้นพวกนางจึงอยากอยู่เคียงข้างหลินเมิ้งหยา
หากวันหนึ่งนายหญิงต้องเจอเรื่องอันตรายขึ้นมา อย่างน้อยพวกนางก็สามารถใช้ชีวิตของตนตอบแทนบุญคุณของหลินเมิ้งหยาได้
“ข้าเป็นหมอนะ ไม่มีทางเป็นอะไรไปง่ายๆ อย่างแน่นอน ยิ่งไปกว่านั้น ข้าไม่ได้คิดจะอยู่ที่นี่ไปตลอดชีวิต ข้ารู้ว่าเรื่องในวันนี้ทำให้พวกเจ้าเป็นกังวล แต่พวกเจ้าเคยคิดหรือไม่ว่าหากมีคนคิดร้ายกับพวกเจ้าและนำพวกเจ้ามาข่มขู่ข้า เช่นนั้นข้าจะไม่ยิ่งตกอยู่ในอันตรายหรอกหรือ? ฉะนั้นสิ่งที่พวกเจ้าต้องทำคือไปหลบซ่อนตัวในร้านกลุ่มสามสหาย โชคดีที่ไม่มีใครรู้เรื่องนี้มาก่อน พวกเจ้าจงไปรอข้าอยู่ที่นั่น เมื่อข้าออกจากวังหลวงแล้ว ข้าจะไปหาพวกเจ้าอย่างแน่นอน”
หลินเมิ้งหยาผินหน้าไปอีกทาง หยาดน้ำตาเอ่อล้นจากขอบตา
อย่าว่าแต่ป๋าย
