ูเจินจูและหมาหน่าวอีกครั้ง หลินเมิ้งหยาก้มหน้าอ่านหนังสือในมือ ท่วงท่าสง่างาม ไร้ซึ่งความอ่อนโยนเหมือนตอนที่อยู่กับพวกสาวใช้ของตัวเอง
นางไม่จำเป็นต้องอ่อนโยนกับพรรคพวกของศัตรู
แม้จะบอกว่าให้มาดูพระอาการประชวรของฮ่องเต้ แต่นางกลับรู้สึกเหมือนถูกนำมาโยนทิ้งลงถังขยะเสียมากกว่า นอกจากสาวใช้ที่คอยปรนนิบัติข้างกายตลอดเวลาแล้ว เรือนเล็กหลังนี้กลับมีบรรยากาศอันแสนเย็นยะเยือก
“ป๋ายซู พวกนางทั้งสองมีวิทยายุทธหรือไม่?”
นั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้อง หลินเมิ้งหยาตั้งสมาธิมั่น
ป๋ายซูชำเลืองมอง ก่อนจะส่ายหน้า
หลินเมิ้งหยาแอบหัวเราะในใจ สาวใช้ที่มีวิทยายุทธหาใช่จะเจอได้ตามท้องถนนเสียเมื่อไหร่
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ พวกเราก็ไปที่สำนักหมอหลวงกันเถิด”
แม้จะถูกส่งมาอยู่ที่เรือนเล็ก แต่หลินเมิ้งหยาไม่ได้โง่ขนาดที่จะบุกไปยังตำหนักชิงกงของฮ่องเต้
ทั้งที่เรือนเล็กของนางอยู่ห่างจากตำหนักของฮ่องเต้เพียงแค่กำแพงกั้น แต่นางต้องใจเย็น อีกฝั่งหนึ่งของกำแพงหาใช่สถานที่ที่จะเข้าไปได้ง่ายๆ
แม้ฮองเฮาจะไม่ได้ส่งคนมาคุ้มกันนาง แต่ก็มิได้หมายความว่านางจะออกไปจากที่นี่ได้
ดูเหมือนวังหลวงแห่งนี้จะไม่ต่างอันใดจากแผ่นเหล็ก ฮองเฮาคงมั่นใจแล้วว่านางคงไม่มีทางก่อเรื่องอันใดได้?
เพียงเดินมาถึงหน้าประตู เจินจูและหมาหน่าวรีบเข้ามาขวางหน้านาง
เพียงชิงหลานจากไป พวกนางก็เริ่มเผยธาตุแท้ที่แท้จริง
สายตามิได้แสดงออกถึงความเคารพหลินเมิ้งหยาเ
