ลยแม้แต่น้อย
“พวกเจ้าจะทำอะไร? บังอาจนัก ไฉนจึงกล้ามาขวางทางพระชายา”
ป๋ายซูโกรธเกรี้ยวยิ่งนัก นางชี้หน้าตำหนิหญิงสาวทั้งสอง
เจินจูรูปร่างสูงกว่าป๋ายซูมาก แม้จะยังเด็ก ทว่าใบหน้ากลับแสดงออกถึงความกร้านโลกอย่างชัดเจน นางใช้สายตามองป๋ายซูขึ้นๆ ลงๆ ก่อนจะกล่าวเยาะเย้ย
“แม่นางคนนี้พูดผิดแล้ว พวกหนู่ปี้เป็นสาวใช้ที่ถูกส่งมารับใช้พระชายา วังหลวงแห่งนี้หาใช่จวนที่พวกเจ้าอยู่อาศัยไม่ ที่นี่กว้างขวาง มีกฎระเบียบมากมาย พวกหนู่ปี้เพียงแค่หวังดี หากพระชายาทำสิ่งใดผิดพลาดขึ้นมา เกรงว่าจะเสียหน้าจวนอวี้เอาได้”
ป๋ายซูคิดไม่ถึงเลยว่าเจินจูจะแสดงอากัปกิริยาเช่นนี้
แต่ไหนแต่ไรมานางไม่เคยถูกดูถูกเช่นนี้มาก่อน
ป๋ายซูจ้องมองด้วยสายตาเย็นชา ขณะที่คิดจะเข้าไปสั่งสอนพวกนาง มือของหลินเมิ้งหยาพลันเอื้อมเข้ามาวางบนบ่า
“หากพวกเจ้าต้องการเช่นนั้นก็ตามมา ถึงอย่างไรข้าก็ไม่รู้จักทางในวังหลวง มีคนนำทางก็ดี ข้าอยากไปที่สำนักหมอหลวง คงต้องรบกวนพวกเจ้านำทางแล้ว”
ป๋ายซูคิดไม่ถึงเลยว่านายหญิงจะแสดงท่าทางใจดีเช่นนี้
ทว่าอีกฝ่ายกลับกะพริบตาปริบๆ ป๋ายซูเข้าใจในทันที นายหญิงไม่มีทางปล่อยให้ใครรังแกได้ง่ายๆ อย่างแน่นอน
ดูเหมือนจะมีคนโชคร้ายเข้าให้แล้ว
“พระชายาปราดเปรื่องยิ่งนัก สำนักหมอหลวงอยู่ห่างจากที่นี่ไม่ไกล เชิญพระชายาเสด็จเถิดเพคะ”
เจินจูกระหยิ่มยิ้มย่อง ก่อนจะเดินนำหน้าหลินเมิ้งหยาด้วยท่าทางหยิ่งผยอง
“วังหลวงไม่เหมื
