อนบ้านของชาวบ้านทั่วไป ทุกแห่งทุกหนล้วนมีกฎระเบียบวางไว้อย่างชัดเจน พระชายาได้โปรดระวังฝีเท้าด้วยเพคะ ด้านหน้าคือตำหนักเจาหยางที่ฮ่องเต้ใช้ว่าราชการกับพวกขุนนาง ด้านหลังคือตำหนักชิงกงของฮ่องเต้ ที่นี่หาใช่สถานที่ที่พระชายาหรือองค์หญิงจะเสด็จมาได้ เหตุเพราะฮองเฮาให้เกียรติพระชายา ดังนั้นจึงให้พระองค์มาอยู่ที่นี่”
เจินจูกล่าวด้วยน้ำเสียงแสดงความเคารพนับถือฮองเฮา ก่อนจะร่ายกฎระเบียบที่นางไม่เข้าใจ
หลินเมิ้งหยามิได้ใส่ใจกับน้ำเสียงเย้ยหยันเล็กๆ น้อยๆ เช่นนี้
ทว่าหากทุกอย่างเป็นไปตามที่นางพูด เช่นนั้นนางยิ่งต้องระมัดระวังตัวเอง
“เพียงเดินตรงไปและผ่านไปอีกสองประตูก็จะถึงสำนักหมอหลวงแล้วเพคะ แต่พระชายาจะต้องจำเวลาให้ดี หากเกินเวลาเมื่อไร ประตูจะถูกลงกลอนและจะไม่มีใครมาเปิดให้ หากพระชายามาทำงานที่สำนักหมอหลวง เช่นนั้นอย่าได้ลืมเรื่องเวลาเป็นอันขาดเพคะ เพราะหากลืมคงจะเกิดเรื่องยุ่งยากขึ้นอย่างแน่นอน”
เวลา? หลินเมิ้งหยาท่องไว้ในใจ ที่นี่หาใช่จวนอวี้ ซ้ำนางยังไม่มีคนที่คอยพากระโดดปีนป่ายกำแพงอย่างชิงหูแล้วด้วย
