ยในคือของใช้ประจำวัน
เกรงว่าคนคนนี้จะต้องเป็นคนของท่านพ่ออย่างแน่นอน
“ไอหยา นี่มันถ่านเงินที่ดีที่สุดนี่ นายหญิงดูสิเจ้าคะ มีเสื้อกันหนาวและน้ำแกงด้วยเจ้าค่ะ แปลกจังเลย นายหญิงกำลังมองอะไรอยู่หรือเจ้าคะ?”
หันหน้ากลับไปมองตะกร้าในมือของป๋ายจื่อ ก่อนจะเห็นถ่านเงินจำนวนมาก
นอกจากของสิ่งนี้แล้ว นางเห็นจี้หยกเล็กๆ อันหนึ่งอีกด้วย
หลินเมิ้งหยารีบรับมาจากมือของป๋ายจื่อ ดวงตาเปล่งประกาย โชคดีที่บริเวณรอบๆ ไม่มีใครอื่น
“ชู่ ต่อจากนี้ไปห้ามพูดกับใครเรื่องนี้เด็ดขาด เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับชีวิตข้า เข้าใจหรือไม่?”
หลินเมิ้งหยาทำหน้าดุป๋ายจื่อ อีกฝ่ายเบิกตากว้าง ก่อนจะยกมือปิดปากแล้วพยักหน้าลง เมื่อเห็นท่าทางน่ารักของนาง หลินเมิ้งหยาจึงหลุดขำพรืดออกมา
แม้เด็กคนนี้จะบ้าๆ บอๆ แต่ก็รู้เรื่องเป็นอย่างดี
ขอเพียงเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับชีวิตของนาง นางไม่มีทางแพร่งพรายเรื่องนี้กับใครแม้แต่คนเดียว
“เอาล่ะ พวกเราอย่าเอาแต่รอเลย หากปล่อยให้พวกนางสามคนทำความสะอาดกันเอง เกรงว่าคืนนี้คงจะไม่ได้นอน ไป พวกเราไปช่วยพวกนางกัน”
หญิงสาวทั้งห้าร่วมแรงร่วมใจทำความสะอาดเรือน
เรือนหลังนี้ค่อนข้างทรุดโทรม แต่ถึงกระนั้นก็ดูไม่เก่ามากนัก เมื่อจุดไฟในเตาฟืนแล้วความอบอุ่นก็เพิ่มมากขึ้น
แน่นอนว่าผ้าห่มมิอาจใช้คลุมร่างได้ โชคดีที่อวี้เฉียงมาได้ถูกจังหวะ ดังนั้นพวกนางจึงมีผ้าห่มเอาไว้คลุมร่างยามนอนด้วยกัน
“เฮ้อ ถ้ามีมันเทศก
