วี้สั่งสอนพวกนางได้ดีเหลือเกิน กระหม่อมถูกไหว้วานให้นำของใช้มาส่งให้พระชายา วังหลวงแห่งนี้มีค่ำคืนอันแสนยาวนาน นี่คือสิ่งที่ทุกข์ทรมานที่สุดแล้ว”
หลินเมิ้งหยามองสำรวจกงกงตรงหน้า แม้จะมีเส้นผมสีขาว แต่เขายังดูมีกำลังวังชา
เสื้อผ้าสะอาดสะอ้าน ยิ่งไปกว่านั้นยังติดกระดุมอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย
แม้ในมือจะถือตะกร้าใบใหญ่ แต่ไหล่กลับสง่าผ่าเผย หลินเมิ้งหยาเข้าใจในทันที ดูเหมือนกงกงคนนี้จะต้องเป็นยอดฝีมือ
“ขอบคุณกงกงที่ชื่นชม ทั้งที่อากาศหนาวขนาดนี้ แต่กลับยังต้องรบกวนกงกงให้นำของมามอบให้ ข้าเกรงใจยิ่งนัก แต่เมิ้งหยาเพิ่งจะมาถึงที่นี่ ดังนั้นจึงมิได้ตระเตรียมชาร้อนๆ เอาไว้ กงกงอย่าได้ตำหนิเมิ้งหยาเลย”
นางแสดงท่าทางใจกว้างอย่างไม่ถือตัว
สายตาของกงกงพลันปรากฏความชื่นชม มุมปากยกขึ้น
“พระชายาอย่าได้เกรงพระทัยเลย ข้าน้อยสกุลอวี้ นามว่าเฉียง ต่อจากนี้ไปพวกเราคงได้เจอกันบ่อยขึ้น พระชายาได้โปรดรีบพักผ่อนเถิด แม้อากาศยามค่ำคืนจะหนาว แต่ลมในช่วงเวลากลางวันเย็นจัดจนทิ่มแทงกระดูก มา มา มา สาวใช้ทั้งหลาย รีบเอาของเหล่านี้ไปเก็บให้นายหญิงของพวกเจ้า อย่าทำหล่นเชียว หากขาดเหลือสิ่งใดโปรดส่งคนไปแจ้งกระหม่อมที่ฝ่ายในเถิดพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมขอทูลลา”
ตะกร้าใบใหญ่ถูกอวี้เฉียงวางลงบนพื้น
เขาโค้งคำนับ ก่อนจะเดินออกจากเรือนเล็กของหลินเมิ้งหยา
“ขอบคุณกงกง”
นางเอ่ยขอบคุณไล่หลัง
ไม่ต้องเดานางก็พอจะรู้ว่าของที่อยู่ภา
