งหยาเพิ่งตั้งสติได้ว่า สาเหตุที่ฮองเฮาส่งสารมาเตือนนาง เห็นได้ชัดว่าฮองเฮามิอยากให้หลงเทียนอวี้รู้เรื่องนี้
หากหลงเทียนอวี้รู้ว่าฮองเฮาทำร้ายพระสนมเต๋อเฟยแล้วล่ะก็ เช่นนั้นเขาไม่มีทางทนได้
ชีวิตของพระสนมเต๋อเฟยตกอยู่ในอันตราย ยิ่งไปกว่านั้น อำนาจในวังหลวงยังอยู่ในเงื้อมมือของฮองเฮา
เมื่อคิดได้ดังนี้ นางทำได้เพียงกลืนเรื่องนี้ลงคอ
“เย่ ข้าขอร้องเจ้า ให้ข้าได้พบกับเขา หากเขาทำอะไรลงไป เขาจะต้องเสียใจภายหลังอย่างแน่นอน”
หลินเมิ้งหยาจับแขนเย่ ส่งสายตาวิงวอน
“ขออภัย”
เย่ดึงแขนของตัวเองกลับมา ก่อนจะชักดาบขึ้น
ท่านอ๋องวางแผนสำหรับภารกิจในคราวนี้มานานมาก ไม่ว่าใครก็มิอาจทำลายแผนการนี้ได้
“ไม่ คนที่ต้องขอโทษคือข้า”
หลินเมิ้งหยาขยับเท้าไปด้านหลัง ส่งสายตาเชิงขอโทษให้กับเย่ เย่มองนางด้วยความสงสัย จู่ๆ เขาก็รู้สึกชาที่แขน
เวลาเพียงครู่เดียว เขากลายเป็นอัมพาตครึ่งซีก
“เจ้า…”
เป็นครั้งแรกที่เย่มองนางด้วยความโกรธเกรี้ยว
ทว่าหลินเมิ้งหยาทำได้เพียงหยิบขวดหยกดำออกมา ก่อนจะใส่ยาเข้าไปในปากของเขา
“เจ้าอย่ากังวลไปเลย ยานี้จะทำให้เจ้าเป็นอัมพาตเพียงครึ่งชั่วโมงเท่านั้น ข้าไม่มีวันปล่อยให้หลงเทียนอวี้ทำเรื่องที่เขาต้องนึกเสียใจภายหลัง ขอโทษเจ้าด้วย”
หลินเมิ้งหยาพยุงร่างเย่ไปไว้ที่มุมหนึ่ง เมื่อมั่นใจแล้วว่าไม่มีใครเห็น นางจึงเดินเข้าประตูไป
เวลาเพียงครู่เดียว แต่ภายในไม่มีใครแล้ว
นางกวาดสายตามอง แต่กลับไ
