เมื่อเทียบกับราษฎรแล้ว ราชวงศ์ให้ความสำคัญกับงานเลี้ยงฉลองวันขึ้นปีใหม่ค่อนข้างมาก
ฟ้ายังไม่ทันมืด หลงเทียนอวี้ที่สวมชุดทางการก็เดินทางเข้าวังหลวง
เหล่าองค์ชายและพระสนมในวังหลวงล้วนต้องตามเสด็จไท่จื่อไปที่ตำหนักไท่เหอเพื่อกราบไหว้บรรพบุรุษ จากนั้นจึงเดินทางไปที่ตำหนักหย่งเหอเพื่อพบกับเหล่าขุนนางผู้ซื่อสัตย์ แม้ฮ่องเต้จะยังประชวร แต่พวกเขามิอาจละเลยธรรมเนียมประเพณีอันดีงามได้
สุดท้ายพวกเขาจึงจะเดินทางมาร่วมงานเลี้ยงฉลอง
ระหว่างทางเข้าวังหลวง สาวใช้ทั้งสี่นั่งเงียบไม่พูดไม่จา วังหลวงมีการประดับตกแต่งใหม่ บรรยากาศครึกครื้น รถม้าทั้งคันเล็กคันใหญ่ล้วนโลดแล่นอยู่บนเส้นทางสู่วังหลวง
หลินเมิ้งหยาเลิกผ้าม่านขึ้น ข้างหน้าไม่ไกลคือตำหนักสูงตระหง่านภายในวังหลวงซึ่งอึมครึมมากกว่าแต่ก่อน แสงไฟจากคบเพลิงถูกจุดสว่างไสว
ทุกคนล้วนสวมชุดทางการที่เพิ่งตัดเย็บใหม่ แม้แต่คนขับรถม้าเองก็เช่นเดียวกัน
“รู้สึกได้ถึงการต้อนรับสิ่งใหม่ๆ คิดไม่ถึงเลยว่าเวลาหนึ่งปีจะผ่านไปรวดเร็วขนาดนี้”
เมื่อตอนต้นปีนางยังอาศัยอยู่ที่จวนของท่านแม่ทัพและถูกแม่เลี้ยงกับน้องสาวต่างมารดารังแก คิดไม่ถึงเลยว่าครึ่งปีต่อมานางจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของราชวงศ์ ไม่มีใครไม่รู้จักชายาอวี้
เวลามักนำมาซึ่งการเปลี่ยนแปลงเสมอ
“ยังจำเรื่องเมื่อปีก่อนได้อยู่เลยเจ้าค่ะ พวกเราสองคนอยู่ในเรือนด้วยกัน นายท่านและคุณชายยังไม่กลับมา ข้ากับนายหญิงต้องนั่ง
