งกศีรษะ ก่อนจะหันไปมองตำหนักที่ไร้แสงไฟเพียงหนึ่งเดียว
ใกล้แล้ว อีกไม่นานแล้วพ่ะย่ะค่ะเสด็จพ่อ ลูกจะไปช่วยพระองค์เดี๋ยวนี้
“ต่อจากนี้ไปห้ามมิให้เหมยมายังตำหนักของข้าอีก นางอวดดีเกินไป หากมีคนรู้ว่าข้ากับเป่ยโหลวเกี่ยวข้องกัน เกรงว่าจะเกิดเรื่องได้ เรื่องนี้จะต้องเก็บไว้เป็นความลับ เจ้าที่เป็นหัวหน้ารู้ดีว่าควรจัดการเช่นไร”
สายตาของหลงเทียนอวี้เคร่งขรึม เป่ยโหลวเป็นหนึ่งในกำลังสนับสนุนของเขา เขาสร้างขึ้นเพื่อเป็นกองกำลังลับในเมืองหลวง แต่วันนั้นเหมยกลับเดินทางเอายามาส่งมอบให้เขาด้วยตนเองโดยมิได้รับคำสั่ง
แม้เหมยจะมิใช่หนึ่งในสี่จตุรเทพ แต่นางก็มีชื่อเสียงในฐานะคุณชายเหมย
เรื่องนี้อาจรั่วไหลออกไปได้อย่างง่ายดาย
“อะไรนะ? เหมยไปที่จวนของท่าน? ท่านอ๋องได้โปรดลงโทษข้าด้วย ข้าไม่รู้ว่านางไปที่จวนของท่าน หากกลับไปแล้วข้าจะลงโทษนางเองเจ้าค่ะ”
ผ้าคลุมที่ปิดบังใบหน้าหล่นลง เผยให้เห็นใบหน้าของคุณชายจู๋ผู้เลื่องชื่อแห่งร้านเป่ยโหลว
แม้จะสวมผ้าคลุมปิดบังใบหน้าเอาไว้ ทว่าสายตากลับเผยให้เห็นถึงความหวาดกลัว นางรู้ถึงความโหดเหี้ยมของหลงเทียนอวี้ดี
