ก เช่นนั้นก็ไปดื่มเหล้าเสียเถิด ดื่มมากๆ หน่อยจะได้หยุดปากสุนัขของเจ้าได้”
หลินเมิ้งหยาเหยียดยิ้มเย็นชา หลงเทียนอวี้ตัวดี! ดูเหมือนเขาจะนอกใจนางมิใช่เพียงครั้งสองครั้งเท่านั้น คนทั้งโลกล้วนรู้เรื่องนี้ ยกเว้นนางเพียงคนเดียว
เดินไปยังที่นั่งของตนเองด้วยความโกรธเกรี้ยว หลินเมิ้งหยาอยากจะฆ่าหลงเทียนอวี้ให้ตาย
ไม่สิ หลินเมิ้งหยาส่งเสียงปลอบตัวเองในใจ นางตัดสินใจที่จะจากไปแล้วนี่ หากหลงเทียนอวี้คิดจะนอกใจก็ปล่อยเขาไปเถิด ถึงอย่างไรเรื่องนี้ก็มิได้เกี่ยวข้องกับนางอยู่แล้ว
ไอ้คนโรคจิต ตายคาอกผู้หญิงไปเลยไป!
“ฮัดชิ่ว….”
จู่ๆ หลงเทียนอวี้ก็จามออกมา ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อย เหงื่อผุดขึ้นบนร่าง
เขาหันไปมองรอบๆ แปลกจริง แถวนี้มิได้มีอันตรายอันใดนี่
“ท่านอ๋อง นางมาแล้วขอรับ”
เงาดำร่างหนึ่งปรากฏขึ้นเบื้องหน้าของหลงเทียนอวี้
ภายในตำหนักอันแสนว่างเปล่า มีเพียงแสงสลัวจากเปลวเทียน เงาบางร่างหนึ่งพลันปรากฏขึ้นภายในตำหนัก
คนที่มามีรูปร่างเหมือนผู้หญิง นางสวมใส่ผ้าคลุมสีขาวราวหิมะและปิดบังใบหน้าเอาไว้ด้วยผ้า
“เตรียมการเป็นอย่างไรบ้าง?”
หลงเทียนอวี้ถามเสียงทุ้มต่ำ สายตามองทางร่างบางที่คุ้นเคย
“ทุกอย่างเรียบร้อยดีเจ้าค่ะ รอบๆ ตำหนักฉงชิ่งถูกล้อมไว้ด้วยคนของข้า ข้าส่งคนไปจับตาดูรอบๆ ตำหนักชิงกงของฮ่องเต้แล้ว เมื่องานเลี้ยงเริ่มขึ้นก็จะสามารถดำเนินการตามแผนได้ทันที”
เสียงเย็นชาของหญิงสาวดังขึ้น หลงเทียนอวี้ผ
