การเรื่องอื่นๆ ให้ดีเพื่อมิให้หมู่เฟยต้องกังวล ได้ยินมาว่าหมู่เฟยมีอาการไข้หนาวสั่น เกรงว่ากลิ่นหอมฉุนเช่นนี้จะไม่ดีต่อร่างกายของพระองค์นะเพคะ”
หลินเมิ้งหยาลุกขึ้นถวายคำนับ เตรียมตัวจะจากไป
แต่นางกลับเหลือบไปเห็นใบหน้าของพระสนมเต๋อเฟยที่แปลกไปจากแต่ก่อนเล็กน้อย ขณะที่คิดจะพิจารณาให้ดี จู่ๆ มือคู่หนึ่งพลันเอื้อมไปวางฉากกั้นลง
“ขอบพระทัยพระชายาที่ช่วยชี้แนะ หนู่ปี้จะระมัดระวังเรื่องนี้เองเพคะ นี่คือสร้อยข้อมือหยกแดงที่พระสนมเต๋อเฟยเตรียมเอาไว้มอบให้พระองค์”
เสียงคุ้นหูดังขึ้น นางคือหยุนลั่ว
หลินเมิ้งหยามักคิดเสมอว่าภายใต้ใบหน้างดงามเรียวเล็กรูปไข่นี้จะต้องมีความลับบางอย่างซ่อนอยู่ แม้นางจะแย้มยิ้มอย่างอ่อนน้อมถ่อมตนก็ตาม
“ขอบพระทัยหมู่เฟย หม่อมฉันทูลลา”
เรียกป๋ายจีให้เข้ามาเก็บสร้อยหยกแดง ก่อนหลินเมิ้งหยาจะเดินออกจากตำหนักหยาเสวียน
แปลก เมื่อครู่เหมือนนางจะเห็น….หรือนางจะตาฝาด?
“พระสนมเต๋อเฟยแปลกไปเหลือเกินเจ้าค่ะ ก่อนหน้านี้ข้าได้ยินมาว่าพระนางใช้ดอกกุหลาบล้างหน้า เหตุใดพอมาวันนี้นางจึง…จึงเหมือนหญิงชราอายุเจ็ดสิบแปดสิบแล้วเล่าเจ้าคะ?”
ป๋ายจียืนอยู่ด้านหลัง ดังนั้นนางก็น่าจะเห็นสิ่งที่ตนเองเห็นเช่นเดียวกัน
“เจ้าเองก็เห็นหรือ?”
หลินเมิ้งหยาหันไปถามป๋ายจี เมื่อครู่นางคิดว่าตัวเองตาฝาดเสียอีก ทว่าอีกฝ่ายกลับผงกศีรษะลง ตอนแรกป๋ายจีคิดว่าตนเองตาฝาด แต่คิดไม่ถึงเลยว่าพวกนางทั้งสองจะได้เห็
