นเหมือนกัน
“ข้าคิดว่าคงเพราะอาการป่วยของนางกระมัง ดังนั้นร่างกายจึงโรยรา”
มิได้เก็บเรื่องนี้เอามาใส่ใจ เมื่อดูจากอายุของพระสนมเต๋อเฟยแล้ว การมีร่องรอยเหี่ยวย่นบนใบหน้าถือเป็นเรื่องปกติ
พวกนางไม่รู้เลยว่า ทันทีที่พวกนางเดินถึงประตูหน้าตำหนักหยาเสวียน ดวงตาอาฆาตมาดร้ายคู่หนึ่งจะกำลังจับจ้องพวกนางอยู่
ภายในตำหนักหยาเสวียน ทุกคนถูกขับออกไปข้างนอกและเหลือไว้เพียงหยุนลั่วกับน้าจิ้งเยว่ ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด สีหน้าของน้าจิ้งเยว่จึงขาวซีดด้วยความหวาดกลัว นางก้มหน้าลงราวกับหวาดกลัวหยุนลั่วที่กำลังรับใช้พระสนมเต๋อเฟยอยู่ข้างๆ เป็นอย่างยิ่ง
“ไม่ได้เรื่อง แค่ใบหน้าของเหนียงเหนียงก็มิอาจรักษาเอาไว้ให้ดีได้ เช่นนั้นเจ้าจะยังมีประโยชน์อันใดอีก?”
น้ำเสียงหยุนลั่วแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชา
จิ้งเยว่รีบคุกเขาลงกับพื้น ไม่กล้าส่งเสียงอันใดออกมา
“เอาล่ะ นางมิได้ทำอะไรผิดหรอก จริงสิ เจ้าคิดว่าใบหน้านี้จะยังสามารถใช้งานได้อีกนานหรือไม่?”
พระสนมเต๋อเฟยที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงลุกขึ้นนั่งอย่างสง่างาม ใบหน้าที่เคยมีริ้วรอยเหี่ยวย่นเริ่มกลับมาเป็นปกติ
พระสนมเต๋อเฟยยกมือขึ้นลูบไล้ใบหน้าของตนเอง ไม่นานผิวหน้าก็ถูกนางฉีกออก
หยุนลั่วหัวเราะขณะมองใบหน้าของพระสนมเต๋อเฟย ดวงตาคมกริบแฝงไว้ซึ่งความชื่นชม
“สมแล้วที่เป็นน้าจิ้งเยว่ซึ่งอยู่ข้างกายพระสนมเต๋อเฟยมาอย่างยาวนาน เจ้าทำงานได้อย่างไร้ที่ติ วางใจเถิด หน้ากากหนังมนุษย์สำรอง
