“แต่งงาน? นายหญิงพูดเรื่องอะไรเจ้าคะ!”
ป๋ายจีรีบหลบตา ใบหน้าแดงระเรื่อ นางอายุมากที่สุดดังนั้นจึงเข้าใจความหมายของหลินเมิ้งหยาดี
แต่เรื่องนี้ควรพูดในที่ลับ เหตุใดนายหญิงจึงกล่าวอย่างเปิดเผยเช่นนี้?
“อายอะไรกัน? การแต่งงานออกเรือนเป็นเรื่องธรรมชาติ หรือเจ้าคิดจะใช้ชีวิตอย่างเดียวดายอยู่กับข้าไปตลอดชีวิตเช่นนั้นหรือ?”
นอกจากป๋ายซู สาวใช้ที่เหลือล้วนเป็นคนธรรมดา อีกไม่นานนางต้องเข้าวังหลวงแล้ว หากทุกอย่างราบรื่น นางจะได้มีชีวิตอิสระเสียที
การค้าของร้านยาสามสหายนั้นไม่เลวเลย คาดว่าเงินสินเดิมของพวกนางจะต้องมีมากพอสมควร
แม้จะไม่อาจแต่งงานกับตระกูลใหญ่ได้ แต่ก็คงสามารถออกเรือนกับบุรุษผู้มีความรู้ความสามารถและเพียบพร้อม ยิ่งไปกว่านั้น หากตัวนางต้องย้ายไปอยู่ที่กลุ่มลับสามสหาย เช่นนั้นนางต้องมีปฏิสัมพันธ์กับคนเจียงหูค่อนข้างมาก
สาวใช้ทั้งสามไม่เหมาะที่จะใช้ชีวิตท่ามกลางคมหอกคมดาบ สู้ปล่อยให้พวกนางแต่งงานออกเรือนแล้วใช้ชีวิตอย่างสงบสุขจะดีเสียกว่า
“ข้ากับป๋ายจื่อขออยู่รับใช้นายหญิงตลอดชีวิตดีกว่าเจ้าค่ะ แต่ข้าได้ยินมาว่าพี่ป๋ายจีมีคู่หมั้นคู่หมายแล้ว ไม่รู้ว่าคุณชายสกุลใดกันนะที่ถูกอกถูกใจพี่สาวของข้าคนนี้”
ป๋ายซ่าวกอดป๋ายจี ก่อนจะดึงป๋ายจื่อให้เข้าร่วมวงสนทนา
หลินเมิ้งหยาตกตะลึง นางมีว่าที่เจ้าบ่าวตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? เหตุใดตนเองจึงไม่รู้เรื่อง
ใบหน้าของป๋ายจีแดงก่ำขณะฟังคำพูดของป๋ายซ่าว
“
