เราไม่อยู่แล้วใครจะดูแลท่านเล่า?”
ป๋ายจีรีบส่ายหน้าปฏิเสธ นางไม่อยากจากหลินเมิ้งหยาไป
ชิงหูกับเสี่ยวอวี้จากไปแล้ว ดังนั้นหลินเมิ้งหยาย่อมรู้ดีว่าทุกคนล้วนมีเส้นทางชีวิตของตนเอง เส้นทางที่นางเลือกล้วนเต็มไปด้วยขวากหนาม แม้จะสามารถออกจากวังหลวงได้อย่างราบรื่นและหย่าร้างกับหลงเทียนอวี้สำเร็จ แต่สุดท้ายนางก็ยังคงเป็นหนามยอกอกของฮองเฮาเสมอ
หากสกุลหลินยังมีสถานะเช่นนี้ ไม่ว่าใครต่างก็คิดอยากโจมตีนาง โจมตีสกุลหลิน
สาวใช้ทั้งสามอ่อนแอเกินไป หากอยู่ที่ร้านยาสามสหาย พวกนางจะยังสามารถใช้ชีวิตอย่างปลอดภัย หากพวกนางเข้าวังและตกอยู่ในอันตราย พวกนางคงไม่อาจปกป้องตัวเองได้
ครุ่นคิด ก่อนจะต้องทำใจตัดสินใจเช่นนี้
“ดูพวกเจ้าเถิด พวกเราหาได้ตายจากกันไม่ หากข้าเข้าไปอยู่ในวังแล้ว จวนแห่งนี้จะไม่มีใครปกป้องพวกเจ้าได้อีก หากพวกเจ้าถูกทำร้ายจะทำเช่นไร? เช่นนั้นพวกเจ้าไปช่วยข้าดูแลร้านยาสามสหายจะไม่ดีกว่าหรือ เท่านี้ข้าเองก็หมดกังวล ยิ่งไปกว่านั้น ข้าเองก็มีทางหนีทีไล่อยู่แล้ว วางใจเถิด ข้ามีเก้าชีวิตเหมือนแมว ไม่มีทางตกหลุมพรางใครง่ายๆ หรอก ยิ่งไปกว่านั้นยังมีป๋ายซูคอยปกป้อง ข้าไม่มีทางตกอยู่ในอันตรายอย่างแน่นอน”
แม้หลินเมิ้งหยาจะเอ่ยปลอบโยนเช่นนี้ ทว่าสาวใช้ทั้งสามยังคงส่งเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้น
