ได้เจอแล้วอย่างไรเล่า? คนที่มีความสัมพันธ์กับหลงเทียนอวี้เห็นจะเป็นคนที่ทุกคนเล่าขานว่าปกปิดตัวตนเป็นความลับคนนั้นเสียมากกว่า…คุณชายเหมย
นางควรจะแสดงความใจกว้างสิถึงจะถูก แต่เพราะเหตุใดจึงรู้สึกปวดใจมากขนาดนี้กันนะ
เจ็บปวดจนมิอาจทานทน
มือเล็กยกขึ้นกุมหน้าอกตำแหน่งหัวใจ ดูเหมือนคนเราจะมิอาจข้ามผ่านช่วงเวลาอันแสนโศกเศร้าไปได้ง่ายๆ โชคดีที่นางยังมิได้ถลำลึก อย่างน้อยนางก็ยังถอนตัวออกมาได้
มุ่งหน้าไปยังจวนอวี้ หยาดน้ำตารินไหล ชิวอวี้ที่เดินตามมาตบบ่าของนางเบาๆ
ทว่าเขากลับได้เห็นใบหน้านวลเริ่มแดงระเรื่อ
“เจ้า…”
ชิวอวี้จ้องหน้านางนิ่ง เขามิรู้มาก่อนเลยว่าหญิงสาวผู้อาจหาญและสง่างามจะมีมุมอ่อนแอเช่นนี้
หลินเมิ้งหยาหันหน้าไปอีกทางพลางยกมือขึ้นเช็ดน้ำตา ก่อนจะหันหน้ามาหาเขาด้วยสีหน้าปกติราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น
“ข้าไม่เป็นไร เหตุใดเจ้าจึงไม่อยู่ชมดอกเหมยที่ร้านเป่ยโหลวเล่า?”
ชิวอวี้สอดมือเข้าไปหยิบผ้าเช็ดหน้าของตนเองส่งให้กับหลินเมิ้งหยา พร้อมยกยิ้มอ่อนโยน
“ดอกเหมยสามารถไปดูได้ทุกเวลา แต่เกิดเรื่องอันใดกับเจ้าอย่างนั้นหรือ? ลองเล่าให้ข้าฟังได้หรือไม่?”
หลินเมิ้งหยายื่นมือไปรับผ้าเช็ดหน้าของชิวอวี้ด้วยท่าทางเกรงใจ นางหาใช่คนออดอ้อนออเซาะแต่อย่างใด แต่เมื่อมีคนมาเห็นตอนที่ตัวเองกำลังร้องไห้ นางรู้สึกว่าความเข้มแข็งของตนเองถูกทำลายลง
“ไม่มีอะไร แค่แสงทำให้ข้าแสบตาเพียงเท่านั้น จริงสิ ดูเหมือน
