เจ้าจะคุ้นเคยกับร้านเป่ยโหลวเป็นอย่างดี หรือเจ้าเองก็เป็นหนึ่งในคุณชายเจ้าของร้าน?”
คิดไม่ถึงเลยว่าจะมีวันที่นางหาข้ออ้างได้อย่างไร้สาระเช่นนี้เพื่อปกปิดน้ำตาของตัวเอง
ทว่าชิวอวี้กลับเป็นคนที่เข้าใจหัวอกผู้อื่นเป็นอย่างดี เขารู้ว่านางไม่อยากเล่า ดังนั้นเขาจึงทำเพียงเชื่อข้ออ้างที่นางบอก
“งานในสำนักหมอหลวงกดดันยิ่งนัก ข้าก็เลยออกมาหาอะไรทำแก้เบื่อ”
หลินเมิ้งหยาพินิจพิจารณาชิวอวี้ เมื่อเทียบกับหมอหลวงคนอื่นแล้ว เขาเหมือนคุณชายหนอนหนังสือผู้แสนอ่อนโยน
ทั้งสองเดินเคียงข้างกัน หลินเมิ้งหยารู้สึกทึ่งกับความสามารถทางการแพทย์ของชิวอวี้เป็นอย่างมาก ดังนั้นพวกเขาจึงคุยกันอย่างสนุกสนานตลอดทาง
“ได้ยินมาว่าเจ้าจะเข้าวังเพื่อรักษาพระอาการประชวรของฮ่องเต้?”
คำถามของชิวอวี้ทำให้หลินเมิ้งหยาชะงัก แต่ถึงกระนั้นก็พยักหน้า
เรื่องนี้หาใช่ความลับแต่อย่างใด ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้นางยังเป็นลูกสะใภ้ของฮ่องเต้ เมื่อลองพิจารณาดูแล้ว นางดูจะเป็นตัวเลือกที่เหมาะสมที่สุด
ราวกับชิวอวี้มีเรื่องลำบากใจ หรือจะเป็นปัญหาที่นางยังหาคำตอบไม่เจอกัน?
“วังหลวง…หาได้บริสุทธิ์ผุดผ่องอย่างที่เจ้าคิด หากเจ้าเข้าไปในวังหลวงแล้ว เกรงว่าเจ้าจะพบกับความอันตรายรอบด้าน แม้เจ้าจะเป็นพระชายา แต่ก็มิอาจหลีกหนีความผิดได้”
ทุกคนที่รู้ว่านางจะเข้าวังหลวงมักจะเอ่ยกับนางเช่นนี้
อันที่จริงหลินเมิ้งหยามีวิธีการของตัวเอง
“ข้ารู้ว่าเจ้ากำลังเป็น
