หลินเมิ้งหยาส่ายหน้า คุณชายจู๋คุณชายเหมยอะไรกัน? ทุกวันนางมีงานให้ทำมากมายจนไม่มีเวลาสนใจสิ่งอื่นใด แน่นอนว่านางย่อมไม่มีเวลาสนใจเรื่องนี้
เมื่อเห็นสายตาว่างเปล่าของนาง ชิวอวี้ยิ้มแหย
ตอนแรกเขาคิดว่าชายาอวี้ได้ยินเรื่องนี้มาก่อนแล้ว คิดไม่ถึงเลยจริงๆ
“คุณชายจู๋คือเจ้าของเป่ยโหลวแห่งนี้ ภาพวาดของท่านจะต้องเข้าตาเขาอย่างแน่นอน”
หลินเมิ้งหยารับรู้ได้ถึงความนัยบางอย่างในคำพูดของชิวอวี้
ทว่าขณะที่คิดจะเอ่ยถาม นางเห็นว่ามีคนเดินมาจากด้านหลังฉากกั้น
“ข้าได้ยินมาว่าลูกค้าที่มาใหม่ท่านนี้มีความสามารถมากเหลือเกิน มิทราบว่าท่านเป็นคุณหนูจากสกุลใดกระนั้นหรือ?”
หลินเมิ้งหยาเลิกคิ้วสูง คุณชายจู๋? เขาควรจะเป็นผู้ชายไม่ใช่หรือ?
แต่เหตุใดคนที่ปรากฏต่อหน้านางจึงเป็นผู้หญิงเล่า? ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นผู้หญิงที่ใช้ผ้าคลุมปิดบังใบหน้าอีกด้วย
ผ้าคลุมสีแดงฉานเสมือนกองเพลิง
ผ้าคลุมหน้ามิอาจปิดบังดวงตาคู่สวยที่สามารถมองทะลุใจคนได้ แต่กลับไร้ซึ่งท่าทางหยิ่งผยองและข่มเหงผู้อื่น
หลินเมิ้งหยาสบตากับนาง ก่อนจะรู้ได้ทันทีว่าหญิงสาวตรงหน้าเป็นคนฉลาดมากคนหนึ่ง
ดังนั้นนางจึงจุดยิ้มขึ้นที่มุมปาก แต่ถึงกระนั้นก็มิได้เอ่ยแนะนำตนเอง
“นางเป็นน้องสาวของข้าน้อยเอง ได้ยินมาว่าที่เป่ยโหลวแห่งนี้มีแต่คนมากความสามารถ ซ้ำยังมีดอกเหมยที่สวยงาม ดังนั้นจึงอยากมาชื่นชมดูสักครั้ง คุณชายจู๋อย่าได้เข้าใจผิดไปเลย”
ราวกับชิวอวี้สนิทสนมก
