ใช่หรือ เหตุใดวันนี้จึงดื่มเหล้าเมาเสียเองเล่า?”
ชิงหูยกเหล้าขึ้นจากพื้นแล้วดื่มลงไป กลิ่นเหล้าหอมหวานละมุนลิ้น เพราะเหตุนี้เจ้าเด็กน้อยถึงเมามายสินะ
“จริงสิ เจ้าบอกว่าจะไปจากที่นี่สองสามวันนี่ เหตุใดจึงกลับมาเร็วนัก?”
เมื่อคืนนางเห็นเกี้ยวของร้านเป่ยโหลวอีกครั้ง
เมื่อเจ็บปวดหลายครั้งเข้า มันจึงกลายเป็นความชินชา เหตุเพราะรู้สึกเบื่อ ดังนั้นนางจึงอยากดื่มเหล้ากับหยุนจู๋สักแก้วท่ามกลางอากาศอันหนาวเหน็บ แต่คิดไม่ถึงเลยว่านางจะเมาก่อนหยุนจู๋เสียอีก
“เห็นเจ้าเป็นเช่นนี้แล้วข้าจะวางใจได้อย่างไร เจ้าเด็กน้อย หากข้ามิได้อยู่ข้างกายเจ้าแล้ว เจ้าจะต้องดูแลตัวเองให้ดี”
เป็นครั้งแรกที่ชิงหูส่งสายตาเอ็นดูและไม่อยากแยกจาก
เขาเป็นเพียงคนไร้อนาคต ดังนั้นเขาจึงไม่อาจแสดงออกถึงความรู้สึกที่แท้จริงของตนเองออกมาได้มากมายนัก บนโลกใบนี้คงมีเพียงเจ้าเด็กน้อยที่เขาอยากจะครอบครอง
“จะไปไหน? ไม่ได้ เจ้ารับปากกับข้าแล้วว่าเจ้าจะมอบเวลาที่เหลือในชีวิตของเจ้าให้กับข้า”
หลินเมิ้งหยายกยิ้มเพราะความเมา ก่อนจะหลับไป
มุมปากของชิงหูยกขึ้นเล็กน้อย ยื่นมือหนาออกไปลูบเส้นผมของนางเบาๆ
เจ้าเด็กน้อยไม่เคยมองเขาเป็นผู้ชาย แต่ก็ถูกต้องแล้ว…เขาแทบจะไม่ใช่ผู้ชายแล้วด้วยซ้ำ
สายตาแสดงออกถึงความเจ็บปวด
“เจ้าจะไปจริงๆ หรือ? โอกาสที่เจ้าจะรอดตายมีน้อยมาก หากเจ้าสำนักรู้ นางจะต้องเสียใจมากอย่างแน่นอน”
ไม่ไกลกันนั้น ร่างบางของหยุนจู๋
