งดูสายตาสงสัยใคร่รู้ของหลินเมิ้งหยา ชิงหูทำเพียงเหยียดยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเข้าไปหยิบผลไม้สดหลากสีบนโต๊ะมายื่นให้นาง
“คณิกาชายผู้นั้นคือลูกน้องข้า ตอนนั้นข้าเป็นคนสั่งสอนงานให้เขาเอง ไม่เพียงแค่เขาหรอกนะ เหล่าคณิกาชายเลื่องชื่อในเมืองหลวงตลอดช่วงยี่สิบปีที่ผ่านมาล้วนผ่านการฝึกฝนจากข้าทั้งสิ้น เหล่าชายหนุ่มที่ตายเพราะน้ำมือของข้ามีไม่น้อยกว่าร้อยคนแล้ว”
เอ่ยเรียบเฉยเสมือนกำลังเล่าเรื่องคนอื่น
มือนุ่มนิ่มข้างหนึ่งซึ่งมีกลิ่นหอมอ่อนๆ เจืออยู่ยกขึ้นมาปิดปากของชิงหูเอาไว้
เขาเลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะหันไปเห็นใบหน้าเชิงขอโทษของหลินเมิ้งหยา
“เรื่องที่ผ่านไปแล้วก็ปล่อยให้มันผ่านไปเถิด ข้าไม่ได้ตั้งใจพูดถึงอดีตของเจ้า”
หลินเมิ้งหยาแลบลิ้นด้วยท่าทางซุกซน นางลืมไปเลยว่าเรื่องบางเรื่องก็ไม่ควรพูดถึง แม้ชิงหูจะเอ็นดูนาง แต่นางก็ไม่ควรนำบาดแผลในหัวใจของเขาออกมากล่าวเล่น
มือหนายื่นเข้ามาจับมือเล็กของนาง เพียงถูกสัมผัสเล็กน้อย นางไม่ลังเลเลยที่จะคลายมือออก
สายตาของเขาแฝงไว้ด้วยความรู้สึกโศกเศร้า
“แม้แต่น้องชายแท้ๆ ของข้าเองก็ตายด้วยน้ำมือข้า ข้าเป็นคนฆ่าเขา เหตุเพราะเขาถูกส่งตัวไปยังจวนของใต้เท้าคนหนึ่ง เมื่อกลับมาอีกครั้ง ลมหายใจของเขารวยริน ท่าทางไม่เหมือนมนุษย์อีกต่อไป จนกระทั่งตอนนี้เขายังไม่รู้เลยว่าคนที่สั่งสอนเขาและทำลายชีวิตเขาคือพี่ชายแท้ๆ ของตนเอง”
