ือ?”
เสมือนหัวใจถูกบีบคั้น
หลินเมิ้งหยายกมือขึ้นกุมหน้าอก บริเวณตำแหน่งหัวใจ
คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย เพราะเหตุใดทุกครั้งที่ได้ยินชื่อนี้ หัวใจของนางจึงต้องรู้สึกเจ็บปวดด้วยนะ?
“ข้า…ข้าไม่สนใจหรอก เขาเป็นท่านอ๋องผู้สูงส่ง แล้วข้าเล่า? ข้าเป็นเพียงสามัญชนตาดำๆ คนหนึ่ง ยิ่งไปกว่านั้น หัวใจของเขามีคนครอบครองอยู่แล้ว ชิงหู ข้าสามารถแบ่งทุกอย่างของข้าให้กับผู้อื่นได้ แต่เรื่องความรักและการแต่งงาน ข้ามิอาจแบ่งให้ใครได้”
หลินเมิ้งหยาแสดงท่าทางจริงจัง ไม่เหมือนคนกำลังพูดเรื่องตลก
หัวใจของชิงหูเสมือนถูกบดขยี้
หลงเทียนอวี้กล้านอกใจอย่างนั้นหรือ? ข่าวนี้ทำให้หัวใจของเขาร้อนรุ่ม หากวันนี้เจ้าเด็กน้อยไม่ปริปาก เช่นนั้นเขาก็คงไม่มีวันรู้เรื่องนี้
ตอนแรกเขาคิดว่าหลงเทียนอวี้เป็นคนที่เจ้าเด็กน้อยสามารถพึ่งพาได้
ชิงหูพยายามกลืนคำก่นด่ากลับลงไปในลำคอ
“จริงสิชิงหู คราวก่อนตอนที่เจ้าส่งเจียงหรูฉินไปยังเตียงของคณิกาชาย เหตุใดเจ้าจึงทำอย่างชำนาญราวกับรู้ลู่ทางเป็นอย่างดี? หรือเจ้าเองก็มีประสบการณ์เช่นเดียวกัน?”
ได้ยินมาว่าเถาฮวาอู๋ที่ไม่ได้รับการดูแลจากชิงหูย่อยยับป่นปี้ไปนานแล้ว
แม้ผู้สืบทอดตำแหน่งคนใหม่จะโหดเหี้ยม แต่เขากลับไม่มีความสามารถทัดเทียมกับชิงหู
เถาฮวาอู๋เคยเป็นกลุ่มนักฆ่าอันดับหนึ่งแห่งเจียงหู แต่ไม่นานก็ตกอันดับไป
ได้ยินมาว่ามีกลุ่มที่ชื่อว่าเจ้าแห่งความตายเข้ามาแย่งชิงตำแหน่งนั้นไปแทน
มอ
