ว่าสิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นไปตามความต้องการของหลินเมิ้งหยา
สถาปัตยกรรมเลียนแบบจากราชวงศ์สุยและราชวงศ์ถัง เหตุเพราะมีบ่อน้ำพุร้อนซึ่งมีอุณหภูมิสูง ดังนั้นไอหมอกจึงลอยฟุ้งบดบังเรือนแห่งนี้จนแทบมองไม่เห็น
หากมีคนต้องการคุยเรื่องการค้า เช่นนั้นนางก็คงต้องออกหน้ารับแขกด้วยตนเอง
ม่านหมอกที่ลอยเอื่อยๆ ส่งผลให้รู้สึกราวกับกำลังอยู่ในสถานที่เหนือธรรมชาติ
นางที่เป็นเจ้าสำนักเพิ่งมาที่นี่เป็นครั้งแรก ใบหน้าถูกปกปิดไว้ด้วยผ้าคลุม ดังนั้นจึงไม่มีใครดูออกว่านางเป็นใคร
“เจ้าสำนักมาแล้ว เชิญด้านในเถิด”
หยุนจู๋ยกยิ้มขณะเดินออกมาต้อนรับ ชุดสีแดงสดปักดิ้นทองลายกุหลาบ ขนจิ้งจอกถูกเย็บติดกับคอเสื้อเพื่อเพิ่มความอบอุ่น ใบหน้าของนางงดงามกว่าเดิมหลายเท่า
ทั้งสีสันและรูปแบบของเสื้อผ้าส่งกลิ่นอายของหญิงสาวแถบชนบท
แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด เมื่อมันมาอยู่บนเรือนร่างของหยุนจู๋ นางกลับงดงามมีเสน่ห์ยิ่งกว่าสาวชาวเมือง
ใบหน้ากลับมางดงามเหมือนก่อนแล้ว แต่ที่น่าแปลกก็คือทั้งที่อายุอานามของนางมากแล้วแท้ๆ ทว่าใบหน้าของนางกลับยังงดงามมีเสน่ห์ชวนมอง
เพียงนางวาดรอยยิ้มก็สามารถดึงดูดความสนใจของคนทั้งหมดไปได้ อย่าว่าแต่ผู้ชายเลย แม้แต่หลินเมิ้งหยาเองก็ถูกดึงดูดด้วยเช่นเดียวกัน
ต่อให้หญิงตรงหน้ามีผมสีขาวโพลน แต่นางก็เป็นผู้หญิงที่สามารถทำให้ผู้ชายทั้งโลกเหลียวหลังมองได้
“ไม่รู้ว่าควรกล่าวแสดงความยินดีกับเจ้าดีหรือไม่”
ความงามเปร
