ยใจพลันเปลี่ยนไปกะทันหัน ชิงหูรีบคลายอ้อมกอดหลินเมิ้งหยา ก่อนจะหมุนตัวไปกลืนเลือดในลำคอ
ไอ้ยาพิษบ้านี่ นับวันยิ่งรุนแรงมากขึ้น
หลินเมิ้งหยามองชิงหูที่หันหลังให้ตัวเอง ร่องรอยของความกังวลพลันปรากฏขึ้นในสายตา
ร่างกายของเขาเริ่มเปราะบางมากขึ้นแล้ว แม้เจ้าบ้านี่จะคิดว่าเขาสามารถปกปิดเรื่องนี้กับนางได้ แต่ถึงกระนั้นก็มิอาจหนีพ้นสายตาของนางอยู่ดี เขาจะหนีพ้นจากเรดาร์ในสมองของนางได้อย่างไร?
อยู่ๆ นางพลันนึกถึงยาถอนพิษที่อาจช่วยชีวิตของชิงหูได้ขึ้นมาได้
แต่น่าเสียดาย ยาสมุนไพรที่ต้องใช้นั้น ต้นแรกเติบโตอยู่ในภูเขาหิมะ ส่วนอีกต้นอยู่ในปากปล่องภูเขาไฟอันร้อนระอุ
อย่าว่าแต่ราคาที่แพงมหาศาลเลย หาคิดจะไปเก็บมันมาแล้วล่ะก็ จำเป็นต้องจ่ายค่าตอบแทนอย่างใหญ่หลวง
มีทางเดียวที่นางจะสามารถทำให้ชิงหูหายเร็วขึ้น นั่นก็คือการรวมพลังของกลุ่มสามสหาย
“นี่…เจ้ากำลังคิดอะไรอยู่? หรือแอบหัวเราะเยาะข้า?”
ดึงสติกลับคืนมา หลินเมิ้งหยาแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ก่อนจะถลึงตาโตใส่เขาแล้วส่งเสียงบ่นอุบ
ในที่สุดก็สามารถกลืนเลือดลงคอได้ ชิงหูยกยิ้มเหมือนที่เคยทำเสมอมา ก่อนจะหมุนตัวและหันกลับมาสบตาหญิงสาวตรงหน้า
“ข้าจะกล้าที่ไหนกัน! หากข้าหัวเราะเยาะเจ้า เกรงว่าข้าคงจะไม่อาจมีชีวิตรอดอีกต่อไปแล้ว แม้ชีวิตข้าจะสั้น แต่ถึงกระนั้นข้าก็ยังเสียดายมันอยู่นะ”
ทั้งสองถกเถียงกันอีกสองสามประโยค ก่อนที่สาวใช้ทั้งสี่ซึ่งแต่งตัวเหมือนเ
