สี่ยวซีเสร็จแล้วจะนั่งรถม้าแล่นเข้ามาหา
“นายหญิง ชิงหู พวกท่านรีบขึ้นมาเถิด พวกเราต้องรีบกลับมาก่อนฟ้ามืดนะเจ้าคะ”
หลังจากหญิงสาวที่มีใบหน้างดงามอย่างป๋ายซ่าวแต่งตัวเป็นชายแล้ว นางดูหล่อเหลาไม่แพ้ชายหนุ่มทั่วไปเลยแม้แต่น้อย
มือเล็กกุมบังเหียนและแส้ สวมใส่เสื้อผ้าเนื้อหยาบเรียบง่าย แต่กลับหล่อเหลาเหลือเกิน
เด็กคนนี้ร้ายกาจยิ่งนัก นางฝึกฝนการขับรถม้าจนเก่งกาจอย่างไร้ที่ติ ทั้งที่นางเพิ่งจะเรียนได้เพียงไม่กี่วันเท่านั้น
“ได้ พวกเราจะไปเดี๋ยวนี้”
หลินเมิ้งหยาและชิงหูเดินนำหน้าตามหลังกันขึ้นไปบนรถม้า เพียงป๋ายซ่าวสะบัดแส้ รถม้าพลันแล่นหายลับออกจากจวนอวี้
สองข้างทางประดับประดาไว้ด้วยโคมไฟ คนที่อยู่เมืองอื่นๆ ต่างเดินทางเข้ามายังเมืองหลวงเพื่อซื้อของ
หลินเมิ้งหยาที่เติบโตมาในเมืองหลวงลอบมองคนที่เดินทางขวักไขว่ผ่านไปมาอยู่ในรถม้า
ทั้งป้ายคำกลอน ทั้งคำว่า “ฝู” หรือแม้แต่ปลาตัวใหญ่ก็ถูกประดับตกแต่งตามร้านรวง
เมล็ดแตงโม เกาลัดคั่ว ป๋ายจื่อที่เป็นคนตะกละอยู่แล้วเกือบจะคุมตัวเองไม่อยู่ แม้แต่หลินเมิ้งหยาเองก็ยังอดที่จะสนุกสนานไปด้วยไม่ได้
“เลิกทำท่าน้ำลายไหลได้แล้ว ข้ามองจนหิวตามไปด้วยเลย”
หลินเมิ้งหยาเอ่ยเย้าก่อนจะเคาะหน้าผากป๋ายจื่อหนึ่งที เพียงได้เห็นสายตาเชิงขอโทษของนาง ทุกคนอดที่จะหัวเราะไม่ได้
“เจ้าอย่าได้เสียใจไปเลย ท่านพ่อท่านแม่ข้าจะต้องเตรียมของอร่อยเอาไว้แล้วแน่นอน ฝีมือการทำอาหารของ
