แม่ข้าดีกว่าร้านรวงเหล่านี้เป็นไหนๆ เจ้าเลิกแทะกำปั้นของตนเองเถิด”
ป๋ายจีเองก็เคาะหน้าผากป๋ายจื่อเช่นเดียวกัน นางบอกกับพ่อแม่ก่อนหน้านี้แล้วว่าจะต้องเตรียมของอร่อยเอาไว้ให้ด้วย
ก็สิ้นปีแล้วนี่นา ทุกคนจึงอยู่ในอารมณ์เฉลิมฉลอง
หลินเมิ้งหยาหัวเราะขณะมองดูสาวใช้ที่กำลังล้อมวงสนทนากันอย่างครึกครื้นทว่าในใจกำลังครุ่นคิดว่าจะออกไปนอกเมืองกับชิงหูสองคนเพื่อดูกลุ่มสามสหายที่แท้จริงได้เช่นไร
เหตุเพราะวันนี้สวมชุดผู้ชาย ดังนั้นรถม้าจึงสามารถหยุดลงที่ด้านหน้าร้านสามสหายได้
ทุกคนลงจากรถม้า เหตุเพราะกำลังจะสิ้นปี ดังนั้นกิจการร้านขายยาจึงอยู่ในช่วงขาลง แน่นอนว่าคงไม่มีใครอยากมาซื้อยาในช่วงวันสิ้นปี
ทุกอย่างยังคงเหมือนเมื่อก่อน ตู้ขายยาวางเรียงรายละลานตา
เพียงเดินเข้าไปภายใน กลิ่นยาพลันลอยตลบอบอวลเตะจมูก
หลินเมิ้งหยามองดูร้านยาที่ถูกเก็บกวาดอย่างเป็นระเบียบด้วยความรู้สึกปลื้มปีติ นางรู้อยู่แล้วว่าการเชิญพ่อแม่ของป๋ายจีมาอยู่ที่นี่เป็นเรื่องที่ถูกต้อง
ลูกค้าใหม่กลุ่มหนึ่งเข้ามาในร้าน แม้พวกเขาจะสวมใส่เสื้อผ้าธรรมดา แต่สง่าราศีที่แผ่กระจายออกมาหาได้เหมือนคนธรรมดา
พนักงานใหม่แย้มยิ้มต้อนรับ ก่อนจะเดินออกมาที่หน้าร้าน
“ไม่ทราบว่าท่านแขกผู้มีเกียรติต้องการหายาชนิดใดหรือขอรับ? ร้านสามสหายของพวกเราเป็นร้านยาขึ้นชื่อของเมืองหลวง ปริมาณในการค้าขายถูกต้องชัดเจน ไม่ว่าท่านต้องการยาชนิดใด ขอเพียงเอ่ยออกมา พว
