อร่อยขนาดนี้มาก่อนเลย นายหญิง พี่ป๋ายจี พี่ป๋ายซ่าว พี่ป๋ายซู พวกท่านรีบมากินเร็วเข้า”
คนทั้งสวนถูกเสียงของเด็กตะกละร้องเรียก
หลินเมิ้งหยามองไปรอบๆ แม้สวนแห่งนี้จะมิได้หรูหรางดงามดั่งเช่นตำหนักหลิวซิน แต่ถึงกระนั้นกลับมีบรรยากาศอันแสนอบอุ่น
นี่ต่างหากที่เรียกว่าบ้านอย่างแท้จริง
“พวกเจ้าดูเถิด เด็กคนนี้ชอบชมข้าเกินจริงอยู่เรื่อย เหตุใดคุณหนูจึงไม่บอกกันสักหน่อยเล่าเจ้าคะว่าจะมาที่นี่ ดูสิ สวนรกรุงรังไปหมด”
ท่านป้าป๋ายคุ้นชินกับหลินเมิ้งหยาแล้ว รอยยิ้มกว้างประดับอยู่บนใบหน้า
นางและท่านลุงป๋ายเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดา แต่กลับมีความคิดฉลาดเฉลียว พวกเขารู้ว่าสถานที่แห่งนี้มิใช่เพียงร้านขายยาธรรมดา แต่ยังเป็นเรือนของเด็กสาวเหล่านี้ด้วย ดังนั้นพวกเขาจึงใส่ใจมากเป็นพิเศษ
“พี่สาว ท่านกลับมาแล้ว ถวายพระพรคุณหนู”
เด็กน้อยที่สวมชุดผ้าฝ้ายวิ่งออกมาจากห้องทำความอุ่น พวกเขาเข้าไปห้อมล้อมป๋ายจีอย่างดีใจก่อนเป็นคนแรก แต่หลังจากที่ได้เห็นหลินเมิ้งหยาแล้ว พวกเขาจึงรีบเข้ามาถวายพระพรตามคำที่บิดามารดาเคยสอนสั่งเอาไว้
“ทำอะไรกันเนี่ย? ลุกขึ้นเถิด วันนี้พี่สาวพบพวกเจ้าเป็นครั้งแรก ดังนั้นจึงมิได้เตรียมของขวัญมาให้ คราวหน้าพี่สาวจะนำของกินอร่อยๆ มาให้พวกเจ้าด้วยดีหรือไม่?”
แม้อีกฝ่ายจะเป็นเด็กและไม่ขาดแคลนเสื้อผ้าหรือของกินของใช้อีกต่อไป แต่ถึงกระนั้นพวกเขาก็ยังสวมชุดกึ่งใหม่กึ่งเก่า
เด็กทั้งสามแบ่งออกเป็นเด
