องร้านแห่งร้านสามสหายก็คือคนที่อยู่ตรงหน้าเจ้าอย่างไรเล่า เอาล่ะ ท่านพ่อท่านแม่ข้าอยู่หลังสวนใช่หรือไม่? เจ้าจงรีบไปรายงานพวกเขาเถิดว่านายหญิงมาพบพวกเขาแล้ว”
สายตามองทางพนักงานใหม่ที่กำลังแสดงสีหน้าลำบากใจ ป๋ายจีจึงรีบโผล่ขึ้นมาจากทางด้านหลัง
แม้ใบหน้าคนที่เหลือจะเป็นใบหน้าที่เขาไม่รู้จัก ทว่าเขารู้จักใบหน้าของคนตรงหน้าเป็นอย่างดี
“ที่แท้น้องป๋ายจีก็กลับมาแล้ว เถ้าแก่กับท่านป้าป๋ายอยู่ด้านหลัง ท่านเข้าไปก็น่าจะเจอ ข้าสายฝ้าฟาง ทั้งที่เจ้าของร้านมายังที่นี่แล้วแท้ๆ แต่กลับจำไม่ได้ ได้โปรดลงโทษด้วยเถิดขอรับ”
แม้จะแสดงออกถึงความลำบากใจเล็กน้อย แต่เขาก็หัวเราะกลบเกลื่อนเพื่อคลี่คลายสถานการณ์ตรงหน้า
หลินเมิ้งหยามองพนักงานคนนี้ด้วยสายตาชื่นชม ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป
แหวกผ้าม่านออกแล้วเดินเข้าไปยังสวนหลังร้าน
เพียงเดินผ่านประตู กลิ่นหอมของเกาลัดคั่วน้ำตาลพลันโชยออกมาเตะจมูก
ป๋ายจื่อยื่นจมูกดมฟุดฟิดเหมือนลูกหมาตัวน้อยๆ ก่อนจะเบิกตากว้างแล้วออกวิ่งเข้าไปในสวน
ใบหน้าเรียวเล็กประดับไว้ซึ่งรอยยิ้มกว้างราวกับเด็กน้อยได้เจอมารดา
“ว้าว! หอมเหลือเกินเจ้าค่ะ ท่านป้าป๋าย ข้าขอชิมเกาลัดได้หรือไม่เจ้าคะ?”
ป๋ายจื่อน้ำลายไหลยืด ท่านป้าป๋ายหัวเราะก่อนจะพยักหน้า มือเล็กๆ เหมือนอุ้งเท้าแมวจึงรีบยื่นเข้าไปจับเม็ดเกาลัดสีเขียว แต่ด้านในเป็นสีเหลืองทองส่งเข้าไปในปากของตนเอง
“สวรรค์โปรด ข้าไม่เคยกินเกาลัดที่แสน
