า เจ้าไม่จำเป็นต้องพูดเช่นนี้ แต่ถ้าหากเจ้ารู้สึกผิดจริงๆ แล้วล่ะก็ เช่นนั้นก็เอาร่างกายของเจ้ามาแลกเถิด สบายใจได้ ข้าไม่รังเกียจที่เจ้าแต่งงานมาแล้วหรอกนะ”
หัวเราะตาหยี ในที่สุดชิงหูก็ทำให้ใบหน้าของหลินเมิ้งหยาดำถมึงทึงได้สำเร็จ นางอาศัยความคล่องตัวอันแสนรวดเร็วเหยียบเท้าของชิงหูเข้าเต็มแรง
“โอ๊ย…ข้าผิดไปแล้ว ข้าผิดไปแล้ว”
ใบหน้ากระหยิ่มยิ้มย่องเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเจ็บปวด เขารีบหันขวับไปมองหลินเมิ้งหยาเพราะกลัวว่าหากนางออกแรงซ้ำอีก เท้าของเขาอาจจะพิการเอาได้
“อย่าพูดไร้สาระอีกเลย พวกเจ้าทั้งสี่คนรีบไปเปลี่ยนชุดเถิด ส่วนเจ้าจงทำหน้าที่พาพวกเราทั้งห้าคนออกไปจากที่นี่”
สาวใช้ทั้งสี่ไม่ถามหาเหตุผล แต่รีบกลับห้องของตนเองเพื่อเปลี่ยนชุด
“…เจ้ายังคิดจะไปจากจวนอวี้ในภายภาคหน้าเช่นนั้นหรือ ?”
สีหน้าหลินเมิ้งหยาเปลี่ยนไปเล็กน้อย นางไม่เคยบอกกับผู้ใดเรื่องแผนการในอนาคตมาก่อน มือที่กำลังจัดแต่งเสื้อผ้าอยู่หยุดชะงัก ก่อนที่สีหน้าจะกลับมาเป็นปกติ
“ตอนที่จัดตั้งกลุ่มสามสหายขึ้น ข้าคิดว่าเจ้าจะต้องทำเพื่ออนาคตของตนเองอย่างแน่นอน ตอนแรกข้าคิดว่าเจ้าจะละทิ้งความคิดนี้ไปเสียแล้ว คิดไม่ถึงเลยว่าวันนี้เจ้าจะกลับมาสนใจมันอีกครั้ง หากมิใช่เพื่อหนีไปจากจวนอวี้ เช่นนั้นเจ้าทำเพื่อสิ่งใดกันเล่า?”
