จึงจะเป็นผู้หญิงที่มีความสุขที่สุด!”
หลินเมิ้งหยายกมือทั้งสองข้างขึ้นไพล่หลัง ก่อนจะเริ่มเอ่ยวาจาสั่งสอนเหล่าสาวใช้ทั้งสี่
สาวใช้ทั้งสี่ผงะ แต่ถึงกระนั้นก็พยักหน้ารับอย่างว่าง่าย แม้จะไม่รู้ว่านางกำลังพูดเรื่องอะไรก็ตาม
“โอ๊ะ โอ๊ะ โอ้ ไม่ได้เจอกันแค่วันเดียว เจ้าเด็กน้อยของข้ากลายเป็นคุณชายไปแล้วหรือนี่ ? เช่นนั้นสอนข้าด้วยได้หรือไม่ ?”
เสียงหยอกเย้าล้อเลียนดังขึ้น ทันใดนั้นร่างของชิงหูพลันปรากฏต่อหน้าหลินเมิ้งหยา
แม้หลินเมิ้งหยาตรงหน้าจะสวมชุดของผู้ชาย ทว่าดวงตาของชิงหูกลับเปล่งประกาย
เขาเคยพบเจอชายรูปงามมามากมาย แต่ไม่มีผู้ใดผสมผสานความอ่อนช้อยของหญิงสาวและความหล่อเหลาเข้าด้วยกันได้
ตอนแรกเขาคิดว่าคำพูดของหลงเทียนอวี้เมื่อวานจะทำให้เจ้าเด็กน้อยเสียใจจนไม่เป็นอันทำอะไร ฉะนั้นเมื่อคืนเขาจึงออกไปตามล่าหาต้นดอกเหมยแดงตลอดทั้งคืนเพื่อทำให้นางดีใจ
แต่ดูเหมือนตอนนี้จะไม่จำเป็นแล้ว
“เจ้ามาพอดีเลย ช่วงก่อนข้ายุ่งกับเรื่องไม่เป็นเรื่องจนมิได้ใส่ใจกับกลุ่มสามสหายเท่าที่ควร โชคดีที่มีเจ้ากับหยุนจู๋อยู่ มิเช่นนั้นงานที่นั่นคงยุ่งวุ่นวายไม่น้อย”
หลินเมิ้งหยายกยิ้มและเอ่ยด้วยความจริงใจ
อันที่จริงนางจดจำความดีของทุกคนเอาไว้ในใจเสมอ โดยเฉพาะผู้ชายที่มีใบหน้าเจ้าเล่ห์ดั่งจิ้งจอก แต่กลับทำอะไรเพื่อนางอย่างมากมายคนนี้
ตอนนี้ถึงเวลาที่นางควรทำอะไรเพื่อพวกเขาบ้างแล้ว
“เจ้าเด็กโง่ ชีวิตของข้าเป็นของเจ้
