หากจู่ๆ ลูกน้องของป๋ายหลี่อู๋เฉินคิดแก้แค้นขึ้นมา เช่นนั้นป๋ายจีและป๋ายซ่าวจะต้องตกอยู่ในอันตรายอย่างแน่นอน!
“ทุกคนจงตามข้ามา!”
หลินเมิ้งหยารีบมุ่งหน้าไปที่สวนดอกไม้พร้อมทั้งเรียกเหล่าองครักษ์ที่พบเห็นมาด้วย
วันนี้ป๋ายจีและป๋ายซ่าวไปที่จวนของพระญาติเพื่อส่งมอบอาหารและเสื้อผ้า แม้ระยะทางไม่ไกลมากนัก แต่เพราะหลินเมิ้งหยาเป็นห่วงพวกนาง ดังนั้นจึงสั่งให้คนแบกเกี้ยวไปส่ง
แม้สาวใช้ทั้งสองจะมีไหวพริบ แต่ก็ไร้ซึ่งวิทยายุทธ หากถูกจับตัวได้แล้วล่ะก็ เกรงว่าจะต้องถูกข่มขู่อย่างแน่นอน
หัวใจของหลินเมิ้งหยาเป็นกังวล เร่งฝีเท้าก้าวเร็วขึ้นกว่าเดิม เพียงไม่กี่อึดใจก็เดินมาถึงประตูด้านหน้าจวน
“นายหญิง มิทราบว่าท่านตามพวกเรามาเพราะมีเหตุอันใดเกิดขึ้นหรือขอรับ?”
หลินขุยได้ยินเรื่องการรวมพลที่หน้าจวน เขาจึงรีบวิ่งมาในทันที ก่อนนั้นท่านอ๋องสั่งเอาไว้แล้วว่านายหญิงของจวนคือหลินเมิ้งหยา ไม่ว่านางออกคำสั่งเช่นไร พวกเขาจะต้องปฏิบัติตาม
“ท่านพี่หลิน ป๋ายจีและป๋ายซ่าวอาจตกอยู่ในอันตราย เจ้ารีบส่งคนไปรับพวกนางเถิด”
แม้หลินเมิ้งหยาจะไม่มั่นใจเต็มร้อย แต่สาวใช้ทั้งสองยังไม่กลับมา หากเกิดเรื่องอันใดขึ้นมา นั่นอาจเป็นฝีมือของลูกน้องป๋ายหลี่อู๋เฉินก็เป็นได้
“ขอรับ ข้าจะรีบส่งคนไปรับพวกนางเดี๋ยวนี้”
ทุกคนในจวนไม่มีใครไม่รู้จักป๋ายจีและป๋ายซ่าว หลินขุยไม่ปล่อยให้เสียเวลาแม้เพียงเสี้ยววินาที เขารีบส่งคนไปรับพวกนางทัน
