ที
ด้านหน้าประตูจวน หลินเมิ้งหยาเดินกลับไปกลับมาอยู่หลายรอบ นางรู้สึกร้อนใจเหลือเกิน ยิ่งคิดก็ยิ่งกังวล ขณะที่หลินเมิ้งหยาใกล้จะย่ำพื้นดินหน้าประตูจวนจนทรุดลงนั้น องครักษ์สองคนพลันปรากฏขึ้นที่มุมถนนไกลๆ
ยิ่งเข้าใกล้ก็ยิ่งเห็นหน้าได้ชัดเจนยิ่งขึ้น พวกเขาสวมชุดองครักษ์ของจวนอวี้ไม่ผิดแน่ ซ้ำเกี้ยวด้านหลังทั้งสองยังเป็นเกี้ยวที่พาสาวใช้ไปส่งเมื่อเช้า
ในที่สุดหัวใจของหลินเมิ้งหยาก็สงบลง โชคดีที่นางไหวตัวทัน มิเช่นนั้นหัวใจของนางคงเสมือนถูกกรีดเป็นชิ้นๆ
“ทูลพระชายา แม่นางทั้งสองถูกรับกลับมาอย่างปลอดภัยแล้ว พระชายาได้โปรดวางพระทัย”
องครักษ์วัยกลางคนซึ่งมีท่าทางเคร่งขรึมคุกเข่าลงต่อหน้าหลินเมิ้งหยา ก่อนจะกล่าวรายงาน
หลินเมิ้งหยาพยักหน้า ทว่านางกลับไม่รู้สึกคุ้นหน้าองครักษ์คนนี้เลยแม้แต่น้อย อันที่จริงนางไม่รู้จักเหล่าองครักษ์หมดทุกคน แต่ถึงกระนั้นก็พอจะเห็นผ่านตามาบ้าง
เหตุใดองครักษ์สองคนนี้จึงไม่คุ้นหน้าเลยนะ?
“ทุกคนเหนื่อยมากแล้ว ข้าสั่งให้พ่อบ้านเติ้งเตรียมอาหารแกล้มเหล้าเอาไว้เพื่อขอบคุณที่ทุกคนทำงานหนักเสมอมา ไม่ทราบว่าพี่ชายท่านนี้ไปรับพวกนางทั้งสองมาจากที่ใดหรือ? พบเจอปัญหาระหว่างทางหรือไม่?”
ชายผู้นั้นหยักยิ้ม ก่อนจะเอ่ยตอบ
“จะว่าไปก็แปลก ขณะที่แม่นางทั้งสองออกห่างจากจวนไปได้ไม่ไกลก็มีพวกอันธพาลเข้ามาหาเรื่องอยู่พักใหญ่ ดังนั้นเวลากลับจึงคลาดเคลื่อนไปค่อนข้างมาก แต่ถึงกระนั้นก็มิไ
