ยของนายหญิงมิอาจสัมผัสกับอากาศหนาวเย็นได้ แต่คิดไม่ถึงเลยว่านางจะมายืนอยู่หน้าประตูจวน
“ข้าไม่เป็นไร ข้าเพียงแค่ออกมารับพวกเจ้าเท่านั้น พวกเจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”
เห็นได้ชัดว่าองครักษ์เหล่านั้นสงสัยเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นลูกธนูบนพื้น สีหน้าของพวกเขาพลันเคร่งขรึมขึ้นมา
คิดไม่ถึงเลยว่าพวกเขาออกไปรับแม่นางทั้งสองเพียงครู่เดียวจะเกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้
สาวใช้ทั้งสองรีบประคองหลินเมิ้งหยากลับไปยังตำหนักหลิวซิน
ระหว่างทางเดินกลับ พวกนางได้รู้เรื่องที่ป๋ายหลี่อู๋เฉินส่งคนมาลอบสังหารเจ้านายของตนเอง ทันใดนั้นปากของพวกนางก็เริ่มคันยุกยิก ในที่สุดก็อดสบถด่าสาปแช่งป๋ายหลี่อู๋เฉินไม่ได้
ทว่าหลินเมิ้งหยาสั่งให้พวกนางเก็บเรื่องนี้เอาไว้เป็นความลับ โชคดีที่ตอนนี้เป็นฤดูหนาว อีกทั้งยังเป็นช่วงสิ้นปี ดังนั้นจึงไม่มีใครออกมายืนอยู่นอกบ้าน มิเช่นนั้น นางคงต้องปวดหัวอีกอย่างแน่นอน
