ลดสลักออก
“ข้าคิดว่าพวกคนทรยศถูกทุกคนไล่ต้อนไปจนหมดแล้ว คนที่เหลือล้วนเป็นองครักษ์ที่ภักดีกับท่านอ๋องทั้งสิ้น ป๋ายหลี่อู๋เฉินคิดอยากเอาชีวิตของข้า แต่องครักษ์ที่อยู่ที่นี่ล้วนเคยเจอข้ามาแล้ว หากทุกคนมิประสงค์ดีกับข้า เช่นนั้นเหตุการณ์เมื่อครู่ย่อมเป็นโอกาสอันดี ฉะนั้นทุกคนอย่าได้สงสัยในตัวมิตรสหายของพวกเจ้าอีกเลย หากเป็นเช่นนี้ต่อไป เจ้าคนทรยศป๋ายหลี่อู๋เฉินจะยิ่งได้ใจ!”
หลินเมิ้งหยารีบเอ่ยชี้นำเหล่าองครักษ์ทันที ดังนั้นความสงสัยหวาดระแวงของพวกเขาจึงมลายหายไป
หากความเชื่อใจถูกทำลายจริงๆ แล้วล่ะก็ เช่นนั้นปัญหาใหญ่จะตามมา
เมื่อเห็นว่าพวกเขากลับมาเป็นปกติดั่งเดิมแล้ว หลินเมิ้งหยาจึงถอนหายใจอย่างโล่งอก
เพราะเหตุนี้หลงเทียนอวี้จึงยุ่งมากจนนางแทบไม่ได้เห็นหน้า
คิดไม่ถึงเลยว่าการทรยศหักหลังของป๋ายหลี่อู๋เฉินจะนำมาซึ่งความยุ่งยากเช่นนี้
“พวกเขากลับมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ พระชายา ป๋ายจี ป๋ายซ่าวและคนที่ข้าน้อยส่งไปกลับมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
หลินขุยตะโกนเสียงดังเพื่อเรียกความสนใจของทุกคน
เหล่าองครักษ์ล้วนเข้ามาล้อมตัวหลินเมิ้งหยาไว้ตรงกลาง แม้จะเห็นร่างของสาวใช้ทั้งสองแล้ว แต่เหล่าองครักษ์ยังคงประกบหลินเมิ้งหยาไม่ยอมห่าง
ราวกับยกภูเขาออกจากอก บางทีคนเหล่านั้นอาจทำเพียงขโมยเกี้ยว แต่มิได้ทำอันตรายอันใดพวกนาง
“นายหญิง! หนาวขนาดนี้แท้ๆ เหตุใดจึงมาอยู่ที่นี่เล่าเจ้าคะ?”
ป๋ายจีร้องออกมาด้วยความเป็นห่วง ร่างกา
