ขาคนนี้เป็นคนมีพรสวรรค์ ไม่เพียงหน้าตาที่งดงามโดดเด่น แต่ยังฉลาดเฉลียวและมีไหวพริบ ทว่าสุดท้ายแล้วนางก็ยังเป็นเพียงเด็กคนหนึ่ง จิตใจของนางยังไม่สงบนิ่ง
“นังหนู เจ้าคิดหรือว่าจะควบคุมเรื่องทั้งหมดบนโลกใบนี้ได้? เช่นนั้นเจ้าลองบอกข้าหน่อยเถิดว่ายาสมุนไพรต้นเล็กๆ ในห้องของข้าจะเติบโตเป็นยาสมุนไพรที่สามารถใช้การได้เพราะเหตุใด? พวกเราแท้จริงสามารถควบคุมมันได้หรือไม่?”
หลินเมิ้งหยาหันหน้าไปมองอาจารย์ ก่อนจะได้เห็นต้นยาสมุนไพรที่ขึ้นอยู่ทั่วทั้งห้อง ยาสมุนไพรเหล่านี้ล้วนมีช่วงเวลาเติบโตของมัน สิ่งที่ท่านอาจารย์ให้นางทำคือการรดน้ำพรวนดินแต่เพียงเท่านั้น
จู่ๆ ดวงตาของนางเปล่งประกาย ดูเหมือนนางจะคิดบางอย่างกระจ่างแล้ว
“ท่านอาจารย์หมายความว่าเรื่องบางเรื่องมิอาจเป็นไปตามความคาดหวังของข้า แต่สิ่งที่ข้าควรทำคือคอยผสมโรงบ่มเพาะทีละเล็กละน้อยเรื่อยๆ เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม เรื่องราวจะเป็นไปตามทิศทางที่ข้าหวังไว้ใช่หรือไม่?”
ป๋ายหลี่รุ่ยพยักหน้า ดูเหมือนลูกศิษย์ของเขาจะมิใช่คนโง่
ในที่สุดหลินเมิ้งหยาก็เข้าใจว่าเพราะเหตุใดช่วงนี้จิตใจของนางจึงไม่สงบอย่างที่ควรจะเป็น นางมักจะกำปัญหาทุกอย่างเอาไว้ในมือของตนเองเสมอ เมื่อเรื่องราวไม่เป็นไปตามที่นางคาดหวัง หัวใจของนางจึงไม่เป็นสุข
ฉะนั้นสิ่งที่นางควรทำคือจัดการสะสางเรื่องราวทีละเล็กละน้อย ไม่จำเป็นต้องควบคุมทุกอย่างเอาไว้เบ็ดเสร็จ นางต้องทำดั่งเช่นท่านอา
