จารย์ เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม เรื่องราวก็จะเป็นไปตามความตั้งใจเอง
“ท่านอาจารย์ ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”
จิตใจกลับมาสงบนิ่งอีกครั้ง หลินเมิ้งหยาเป็นคนฉลาด ใบหน้าของนางประดับไว้ด้วยรอยยิ้มอันแสนอ่อนโยน
ป๋ายหลี่รุ่ยมองหน้าลูกศิษย์ด้วยสีหน้าแววตายินดี
หากอู๋เฉินเป็นเหมือนเด็กคนนี้ เขาก็คงไม่พบจุดจบเช่นนั้น
“ท่านอาจารย์ ข้าขอโทษเจ้าค่ะ ข้าทำร้ายป๋ายหลี่อู๋เฉิน ท่าน…ได้โปรดลงโทษข้าด้วยเถิด”
นางติดค้างคำอธิบายเรื่องป๋ายหลี่อู๋เฉินกับท่านอาจารย์อยู่ เพียงแต่ท่านอาจารย์ไม่เคยเอ่ยถึงมันเลยแม้แต่น้อย ส่วนนางเองก็ไม่เคยเอ่ยออกมาเช่นเดียวกัน
“เฮ้อ…อู๋เฉินทำตัวของเขาเอง เรื่องนี้มิอาจโทษใครได้หรอก”
ป๋ายหลี่รุ่ยถอนหายใจ ในเวลานี้เขาดูแก่ลงมาก ใบหน้าเต็มไปด้วยความโศกเศร้า หลินเมิ้งหยารู้ได้ทันทีว่าท่านอาจารย์กำลังกังวล
“อันที่จริงหากเขาตาย ข้าคงไม่จำเป็นต้องรู้สึกกังวลมากถึงเพียงนี้ เจ้าไม่รู้หรอกว่าอู๋เฉินเป็นคนเก็บความลับเก่งมากตั้งแต่เด็ก เรื่องที่ทรยศอ๋องอวี้นั้นยังไม่เท่าไหร่ แต่ถ้าหากเขาแปรพักตร์ไปอยู่กับศัตรูของอ๋องอวี้ขึ้นมา เกรงว่าเมื่อถึงเวลานั้นแม้แต่ข้าหรือเจ้าก็คงหยุดเขาเอาไว้ไม่ได้”
ป๋ายหลี่รุ่ยถอนหายใจ
สิ่งนี้ต่างหากที่ทำให้ป๋ายหลี่รุ่ยเป็นกังวล อู๋เฉินดีพร้อมทุกอย่าง แต่เขาเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้น เขายังจำได้ว่าครั้นสมัยอู๋เฉินยังเด็ก มีเพื่อนเล่นในวัยเดียวกันบอกว่าเขาเหมือนผู้หญิง
เขาทำท
