หมือนเหยี่ยวตัวนี้
มันเอียงคอไปมา มองดูหลินเมิ้งหยาด้วยความแปลกใจ หลินเมิ้งหยารู้สึกชอบมันเหลือเกิน ดังนั้นนางจึงผ่อนคลายขึ้นกว่าเดิมมาก
“นั่นสิเพคะ เพียงได้เห็นก็รู้สึกขึ้นมาทันทีเลย เช่นนั้นพวกเราไปตามเสี่ยวอวี้ด้วยกันเถิด จะได้ดูว่ามันยังทำอะไรได้อีกบ้าง?”
ดวงตาเปล่งประกายเปี่ยมไปด้วยความหวังจ้องหลงเทียนอวี้
กลืนคำปฏิเสธลงคอ แม้จะมีเอกสารกองเท่าภูเขารอเขาไปจัดการ แต่สุดท้ายแล้วเขาก็มิอาจทนเห็นสายตาผิดหวังของนางได้
“ได้ ไปด้วยกันเถิด”
