างว่างเปล่า
นางมักสร้างความรู้สึกแปลกใหม่ให้เขาเสมอ
“แม่ทัพหลินร่วมมือกับเหล่าขุนนางจำนวนมากเพื่อยื่นฎีกาถึงเสด็จพ่อเรื่องเชิญหมอจากภายนอกวังหลวงเข้าไปรักษาพระอาการประชวร แต่ฮองเฮาและไท่จื่อยังคงไม่อนุญาต”
หลงเทียนอวี้ไม่รู้ว่าควรพูดสิ่งใด ดังนั้นเขาจึงเอ่ยเรื่องในราชสำนักขึ้นมา
“ไม่อนุญาต? ฮองเฮากับไท่จื่อไม่มีทางยินยอมง่ายๆ แน่นอนเพคะ แต่ถ้าหากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป เกรงว่าจะต้องมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นอย่างแน่นอน”
หลินเมิ้งหยาสงสัยเล็กน้อย หากดูจากอุปนิสัยใจคอของฮองเฮาและไท่จื่อ พวกเขาควรจะตอบโต้กลับมาเสียด้วยซ้ำ เหตุใดจึงเงียบไป หรือพวกเขาจะกำลังวางแผนการร้ายอยู่?
หลงเทียนอวี้นึกเสียใจ เหตุใดเขาต้องพูดถึงฮองเฮาและไท่จื่อเพื่อทำให้หลินเมิ้งหยารู้สึกไม่ดีด้วย? อยู่ ๆ สายตาพลันหันไปมองเหยี่ยวในกรง
จริงสิ เขาควรใช้เจ้านี่ทำให้หลินเมิ้งหยาอารมณ์ดี
“เจ้าอยากรู้หรือไม่ว่าเสี่ยวจินทำสิ่งใดได้อีกบ้าง?”
ลังเลอยู่นานกว่าหลงเทียนอวี้จะเอ่ยออกมา
หลินเมิ้งหยาที่ตกอยู่ในห้วงความคิดของตนเองรีบเอ่ยถาม
“ทำอะไรได้เพคะ?”
หลงเทียนอวี้รีบวางเสี่ยวจินลงตรงหน้าหลินเมิ้งหยา
“มันไม่เพียงส่งสารได้ แต่มันยังสามารถช่วยเจ้าของออกล่าได้ด้วย เจ้านี่ฉลาดมาก ขอเพียงเป่านกหวีดเรียก ไม่ว่ามันอยู่ที่ไหนก็จะสามารถหาเจ้าเจอ”
หลินเมิ้งหยาจ้องเหยี่ยวในกรงตาไม่กระพริบ
นางเคยเห็นพวกนกแร้งในสวนสัตว์ พวกมันทั้งดุและไม่มีไหวพริบเ
