่ยจะต้องมิประสงค์ดีกับนางอย่างแน่นอน
แค่นหัวเราะในใจ ที่ตำหนักหลิวซินแห่งนี้หาได้มีใครกล้าลงมือกับนาง นับตั้งแต่วันที่ซินหลีปรากฏตัว ทั้งที่มืดและที่สว่างล้วนมีแต่ยอดฝีมือคอยคุ้มกัน
ครุ่นคิดชั่วครู่ จู่ๆ หลินเมิ้งหยาก็ชี้นิ้วไปทางใยแมงมุมทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ
“ใยแมงมุมนี้ช่างน่ารำคาญยิ่งนัก ทั้งที่ข้าอุตส่าห์ให้ยืมพื้นที่อยู่อาศัยแท้ๆ แต่มันกลับคิดทำร้ายข้า”
เสียงหวีดหวิวพลันดังขึ้นกลางอากาศ เข็มเล็กบางเล่มหนึ่งบินตัดผ่านอากาศทะลุร่างของแมงมุมสีดำ
สายตาของหวานเหยียนเลี่ยสั่นไหว ตอนแรกเขาคิดว่าคนที่คอยปกป้องตำหนักหลิวซินมีเพียงกลุ่มคนที่เขาพามาแต่เพียงเท่านั้น แต่คิดไม่ถึงเลยว่ารอบกายชายาอวี้จะมียอดฝีมือคอยอารักขาอยู่
หยาดเหงื่อพลันผุดขึ้นบนฝ่ามือ คำพูดของหลินเมิ้งหยาเมื่อครู่เสมือนเป็นคำข่มขวัญสำหรับเขา
ทว่านางยังคงแย้มยิ้มพูดคุยกับนายน้อยด้วยท่าทางเป็นปกติ ดูเหมือนจิตใจของนางจะโหดเหี้ยมกว่าที่เขาคิดเอาไว้มาก
“เชิญท่านหวานเหยียนนั่งเถิด ป๋ายจียกน้ำชา”
หลินเมิ้งหยานั่งลงยังตำแหน่งประธาน ใบหน้าแย้มยิ้มกว้างขณะสั่งให้คนเตรียมน้ำชาแก่หวานเหยียนเลี่ย
“ขอบพระทัยพระชายา อันที่จริงข้าน้อยควรมาถวายพระพรพระองค์ตั้งนานแล้ว แต่เพราะข้าน้อยไม่มีโอกาส พระชายาได้โปรดอภัยด้วย”
หวานเหยียนเลี่ยแสดงท่าทางนอบน้อม
ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม หากพวกเขาคิดอยากจะพาตัวนายน้อยกลับไปแล้วล่ะก็ เช่นนั้นจะต้องได้รับอน
