่อนจะพาคนออกจากตำหนักหยาเสวียน
“เพียะ” เสียงดังขึ้น สร้อยประคำไข่มุกในมือกระจัดกระจายลงบนพื้น
ดวงตาสั่นไหว สีหน้าเผยให้เห็นความเกลียดชัง จ้องมองทิศทางที่หลินเมิ้งหยาหายลับไป นางอยากจะเข้าไปแล่เนื้อเชือดหนังผู้หญิงคนนั้นเหลือเกิน
มือเรียวยาวขาวนวลดั่งหยกเอื้อมไปหยิบเม็ดไข่มุก เช็ดด้วยผ้าเช็ดหน้า ก่อนจะเข้ามายืนเบื้องหน้าพระสนมเต๋อเฟย
